Bir gün...

Bir gün seni bırakırım ya
tütünü bırakmak gibi bir şey olur bu
Evet, gün geliyor, bıkıyorum senden,
ama İstanbul'dan bıkmak gibi bir şey olur bu.

Cemal Süreya

Sezen Aksu / Unuttun mu Beni 

İdeal İlişki :-))

Kargamın isteği üzerine en iyi bildiğim konulardan biri hakkında tecrübemi paylaşacağım sizinle :-) Herkesin bu konuda bi fikri, olmadı bir yazısı mutlaka vardır. Ben de eksik kalmayayım : -)

Hani varya bir adamı kaçırmanın 100 yolu. Benim ki öle bişey işte. Konu ; İdeal İlişkiler

İdeal kısmı üzerine söyleyecek pek bi sözüm yok, zira bütün ilişkilerim saçma sapan :-) ( Böle bi genelleme yapmasa mıydım, evrene yannışş mesaj mı yolladım yine acaba. Ama bi sensör olduğu ve benim hep aynı tipleri algılayıp çektiğim de bir gerçek, bulup söktürücem, teknoloji biraz daha gelişsin bekliyorum bakalım.  :-) )

Benim yaptıklarımın tam tersini yapabilirseniz ömür boyu mutluluğu garanti edebilirim size , hatta garanti belgesi bile verebilirim.

İşte 5 altın kural ;

Kural 1 : Yazar, çizer, sanatçı takımından uzak durucan. Bir sonraki sevgilim, mümkünse okuma yazma bile bilmicek. ( Sonuncu da bu hedefime epey yaklaştım sayılır aslında )

Kural 2 : Hiç gülmicen, espri yapsa bile. ( Ciddiyetsiz olmakla suçlanıp terkedildim ben. Sen, beni de bu ilişkiyi de ciddiye almıyosun . Bir de ciddiye alınacak bir tarafı olsaydı valla alırdım ..)

Kural 3 : Aykırı diye adamı sevmicen, yok öle saçı uzun, kulağında küpe, aklı beş karış havada, milletin içinde anormal davranışlar sergiliyor, aaa bak ne kadar marjinal...çok farklııı...sakın ha.. Yeryüzünün en mazbut adamını arayıp bulcan, bırak kuralcı olsun, bırak sürüden ayrı gezmesin.. ( Bunda sonra 9-6 işinde gücünde olan, düzen adamı bulcam.. )

Kural 4 : Dengesiz olcan. Bir sevcen bir sevmicen asla istikrar göstermicen. ( Hiçbir konuda istikrar gösteremem de, konu bu olunca bi istikrar bi istikrar sorma gitsin.)

Kural 5: Terazi burcuysan İkizler'den şiddetle uzak durucan. Değil sevgilin, arkadaşların bile ikizler olmicak :-)
( Beni bi bu havalar, bi ikizler mahvetti :-) En yakın arkadaşlarım bari ikizler olmasaydı iyiydi ama napalım..  )


Neyse aslında işin özü şu ki ;

1 ) İnsan olucan

2 ) Karşındakinin de insan olduğunu unutmican.

Dolayısıyla herşeyle karşılaşman mümkün şu yaşamda. Karşındaki kadar kendin de suçlusun, bunu hiiçç ama hiçç unutmican.. ( Ben bunu her gün kendime hatırlatıyorum , eşşeğim ben eşşek. Kargam karşılık veriyor, yok valla asla kabul etmem, benimle yarışamazsın :-)  )

Hayat malum denge oyunu, elindeki kağıt ne olursa olsun en iyi şekilde oynican.

Hepinize mutluluklar diliyorum şimdiden, garanti belgeleri için isim yazdırmanız yeterli :-)

Susuz yaz :-)

Nasıl bir haziran bu ya, dışarda usul uyuz bir yağmur - bir de bunu romantik bulanlar var ki hiç anlamıyorum - gök gürlesem mi sussam mı diye kararsız, benim gibi güneş insanı için cehennemden bir kesit. Şimdi kendime memleket bakıyorum taşınacak, m2'ye düşen yağmur miktarının minimum ve belli mevsimlerle sınırlı olduğu. Ekseni kayarken dünyanın bizim memlekette yağmur ormanlarına doğru mu kayıyor noluyor, engin coğrafya bilgimi hoşgörün lütfen. Diğer yandan sınavlarım bitti, işyerinde projelerin tamamı aynı tarihe denk geldi, deli gibi bir tempodan sonra şimdi hepsi birden kayboldu, tam anlamıyla manyağa döndüm. Tam da burda bırakmıştım ben hayatı yahu, bundan 1 ay önce de hava böyle ağlıyordu, ben tatil planları ile nefes alıyordum, nolcak şimdi benim hayallerime ha soruyorum !!!                                 

Bir de konuyla ilgisiz bir şarkı, bayılıyorum kendilerine napayım :-)

                                  Noir Desir / le vent nous portera

99 kocalı Hürmüzdüm ama...

Nasıl oluyordu anlamıyordum, o kadar çok arkadaşım vardı, onlarca insan hayatımda, birbirinden farklı, rengarenk, dinlisi dinsizi, sağcısı solcusu orta yolcusu, farklı ırklardan, farklı dünyalardan, hepsiyle ortak bir tarafım vardı, gecemi gündüzümü birlikte geçiriyor, gülüyor, eğleniyor, dertlerimi paylaşıyor ama bir türlü tam hissedemiyordum kendimi. En mutlu anımda bile tarifi zor bir sızı, bi eksiklik. Bu kadar insan varken hayatımda, gökyüzünde yanlız gezen yıldızlar yeryüzünde sizin kadar yanlızım favori şarkımdı, rakı kahedine sudan sonra en çok yakıştığını düşündüğüm, gece oldu mu gökyüzüne dalıp dalıp söylenecek, yanında kimseler yokken hele daha bir anlamlı, hayatından gelip geçenleri düşünerek söylediğin o hazin şarkı. Ne halt yemeye geldik bu dünyaya, bütün bu olup bitenin bi anlamı var mı, kısa çöp uzun çöpten hakkını bi gün alacak mı, niye bunca kötülük, bunca savaş diye düşünürken, hiçbir şey avutmazken, kandıramazken benliğimi, teselli bulduğum zamanlardı. Hayır yani bilsem ki bir işe yarıyor bütün bu yaşadıklarımız, valla dayanacaktım, atmayacaktım kendimi derin kuyulara, bilsem ki bi amacı var bana kötülük yapanın, sesimi çıkarmayacağım ama, bilmiyorum işte. Kişisel gelişim kitapları okuyorum, anı yaşa, koşulsuz sev, bağışla, vs vs. Niye bağışlayayım beni bırakıp giden adamı da, onu sevmesem hiç değilse olmaz mı, an nasıl yaşanır, geçmiş bunca peşinden gelirken, her gün onlarca insan bir sebepten yanıbaşında ölürken. Düşünüyor düşünüyor ama kader diyemiyordum napayım, bu da benim doğum özrümdü. Hep imrendim birçok insana, ben de istedim, koşulsuz kabul edeyim, sorgulamadan bırakayım hayatı akışına, ama olmadı. Sonra bir gün, çaresizliğin doruğunda, yanlızlıktan ölüyorum yetiş dedim, bir güne daha sabrım kalmadı duy sesimi diye inledim, çıkageldi aniden, sesime ses verdi yankıdan öte. Hala anlamıyorum bi sürü şeyi, hala kafamda dolanıyor on yüz bin milyon baloncuk, ama sonsuz olasılıklar evreninde, bütün bu kaos görünümlü dengenin içinde, hak nasıl bulur yerini hala kafam basmasa da yanlız olmadığımı biliyorum şimdi...

             Ve tabi ki  ;  Zeki Müren / Gökyüzünde Yanlız Gezen Yıldızlar

Yoğun geçen onca günün ardından, ilk kez dün akşam, şöyle rahatça geçip televizyon karşısına saatlerce, kaygısız, tembel tembel, hiçbişeyi umursamadan uyudum. Televizyonun gürültüsü önemli burda, hangi kanalın açık olduğuna aldırmıyorum, zira o ekran bende hipnoz etkisi yapıyor, sadece boş boş bakıyorum, sonsuzlukta süzülüyorum. Nasıl ihtiyacım varmış, sabah öyle bir uyandım ki, hadi İstanbul'u fethe gidiyoruz dese Fatih takılıp peşine gidicem, o derece güçlü hissediyorum yani. Uykuya dalarken hayaller kuruyorum diğer yandan. Düşünsene, sabah gözlerimi sonsuz maviye açmışım, yer gök göz kırpıyor, güneşin ışıkları suyun üzerinde parıltılarını bırakırken, çektiğim her derin nefeste, bir kez daha doğuyorum. Birazdan soğuk sularına bırakacağım kendimi. Akşamı düşünüceğim sonra, batan güneşe karşı oturup, uzun uzun seyredeceğim dalgaları, zamansız ve sakin, ayaklarım suda, çiçek kokuları gelecek sokaktan, içime çekeceğim hepsini, zihnnime hapsederek, şehirleri kokularıyla hatırlarım ben çünkü, sokaklarıyla değil...

Not: Foto karga'ma ait, sonra telif hakkı vs. söylenmesin diye :-)

Jeomanyetik Fırtına

Güneş'te son beş yılın en büyük patlaması olmuş, yörüngedeki uyduları, enerji şebekelerini ve kutup bölgelerindeki uçuşları olumsuz etkileyebilirmiş.Uyduları bilmem de ben çok etkilendim şahsen. 2012'ye sayılı günler kalmışken, merakla bekliyor ve hadi hayırlısı diyorum.


Nasıl şahane bişeysin evren, bi gün bütün bunların nedenini anlayabilecek miyiz acaba. Haberi okudukça iç çektim, ben niye uzay bilimleri filan okumadım ki. NASA uzmanı Alex Young açıklama yapmış üstüne : Sadece çok, çok güzeldi... diye, nasıl kıskandım nasıl anlatamam. Ahh Alex ahh ben burda sen orda...

Edi

                                                       
Hani denir ya keşke yine çocuk olsam, herşeyin daha güzel olduğu zamanlara dönsem, kaygısız mutlu günlere. Ben böyle düşünmüyorum nedense. İlla aykırı olucam diye değil inan, seni bilmem ama benim için, eşittir kaygısızlık değil çünkü çocukluk, çok güzel anlarımda vardı ama endişelerim de vardı, umutsuzluklarım da, hatta hüzünlerim de.Korkuyu öğrenene kadar güzeldi bence çocukluk, elini sobaya değdikten sonra geçmiş ola artık. Ben hiç öle her an mutluluktan uçulan, herşeyin tozpembe olduğu zamanlar hatırlamıyorum mesela. Zaman zaman vardı da ben mi hatırlamıyorum dediğimde oluyor hani. Sabahın köründe kalk, okula git, ödevlerini yap, akşamları erkenden uyu, annenin babanın sözünden çıkma, hava karardı sokakta kalma, sessiz gül, nasıl olacaksa o, hatta gülme, büyükler konuşurken sen konuşma, evden 15 m uzağa gitme...diyee uzar bu liste. Neresi cazip bunun allahaşkına, insan niye özler bütün bunları. Uyuz tembel bir çocukluk arkadaşım vardı bir de, aynı benim gibi, 25 senedir kopamadık birbirimizden, kardeşlerimiz oyun oynarken biz memleket meselelerini konuşurduk, düşündüm de galiba ben ondan daha uyuzdum. Çizgi filmler harikaydı kabul. Ha bir de cipsler daha mı güzeldi ne. Ama, ya o okuduğun okulları sil baştan okuma fikri, ayyy aman allahım düşünürken bile fenalık geldi, bi daha dönmek mi geriye, üstü kalsın. Ne bir yaşta kalmak istiyorum, ne de geçilen onca yolu geri dönmek. Şimdi nerden geldi bunlar aklına diyeceksin, facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış, Susam Sokağı'ndan bir video. İzleyince film şeridi gibi geçti gözümün önünden o yıllar. Edi' yi özlemişim ama o günleri asla :-)

                                                       Edi / Çok mutsuzum