Yoğun geçen onca günün ardından, ilk kez dün akşam, şöyle rahatça geçip televizyon karşısına saatlerce, kaygısız, tembel tembel, hiçbişeyi umursamadan uyudum. Televizyonun gürültüsü önemli burda, hangi kanalın açık olduğuna aldırmıyorum, zira o ekran bende hipnoz etkisi yapıyor, sadece boş boş bakıyorum, sonsuzlukta süzülüyorum. Nasıl ihtiyacım varmış, sabah öyle bir uyandım ki, hadi İstanbul'u fethe gidiyoruz dese Fatih takılıp peşine gidicem, o derece güçlü hissediyorum yani. Uykuya dalarken hayaller kuruyorum diğer yandan. Düşünsene, sabah gözlerimi sonsuz maviye açmışım, yer gök göz kırpıyor, güneşin ışıkları suyun üzerinde parıltılarını bırakırken, çektiğim her derin nefeste, bir kez daha doğuyorum. Birazdan soğuk sularına bırakacağım kendimi. Akşamı düşünüceğim sonra, batan güneşe karşı oturup, uzun uzun seyredeceğim dalgaları, zamansız ve sakin, ayaklarım suda, çiçek kokuları gelecek sokaktan, içime çekeceğim hepsini, zihnnime hapsederek, şehirleri kokularıyla hatırlarım ben çünkü, sokaklarıyla değil...

Not: Foto karga'ma ait, sonra telif hakkı vs. söylenmesin diye :-)

Jeomanyetik Fırtına

Güneş'te son beş yılın en büyük patlaması olmuş, yörüngedeki uyduları, enerji şebekelerini ve kutup bölgelerindeki uçuşları olumsuz etkileyebilirmiş.Uyduları bilmem de ben çok etkilendim şahsen. 2012'ye sayılı günler kalmışken, merakla bekliyor ve hadi hayırlısı diyorum.


Nasıl şahane bişeysin evren, bi gün bütün bunların nedenini anlayabilecek miyiz acaba. Haberi okudukça iç çektim, ben niye uzay bilimleri filan okumadım ki. NASA uzmanı Alex Young açıklama yapmış üstüne : Sadece çok, çok güzeldi... diye, nasıl kıskandım nasıl anlatamam. Ahh Alex ahh ben burda sen orda...

Edi

                                                       
Hani denir ya keşke yine çocuk olsam, herşeyin daha güzel olduğu zamanlara dönsem, kaygısız mutlu günlere. Ben böyle düşünmüyorum nedense. İlla aykırı olucam diye değil inan, seni bilmem ama benim için, eşittir kaygısızlık değil çünkü çocukluk, çok güzel anlarımda vardı ama endişelerim de vardı, umutsuzluklarım da, hatta hüzünlerim de.Korkuyu öğrenene kadar güzeldi bence çocukluk, elini sobaya değdikten sonra geçmiş ola artık. Ben hiç öle her an mutluluktan uçulan, herşeyin tozpembe olduğu zamanlar hatırlamıyorum mesela. Zaman zaman vardı da ben mi hatırlamıyorum dediğimde oluyor hani. Sabahın köründe kalk, okula git, ödevlerini yap, akşamları erkenden uyu, annenin babanın sözünden çıkma, hava karardı sokakta kalma, sessiz gül, nasıl olacaksa o, hatta gülme, büyükler konuşurken sen konuşma, evden 15 m uzağa gitme...diyee uzar bu liste. Neresi cazip bunun allahaşkına, insan niye özler bütün bunları. Uyuz tembel bir çocukluk arkadaşım vardı bir de, aynı benim gibi, 25 senedir kopamadık birbirimizden, kardeşlerimiz oyun oynarken biz memleket meselelerini konuşurduk, düşündüm de galiba ben ondan daha uyuzdum. Çizgi filmler harikaydı kabul. Ha bir de cipsler daha mı güzeldi ne. Ama, ya o okuduğun okulları sil baştan okuma fikri, ayyy aman allahım düşünürken bile fenalık geldi, bi daha dönmek mi geriye, üstü kalsın. Ne bir yaşta kalmak istiyorum, ne de geçilen onca yolu geri dönmek. Şimdi nerden geldi bunlar aklına diyeceksin, facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış, Susam Sokağı'ndan bir video. İzleyince film şeridi gibi geçti gözümün önünden o yıllar. Edi' yi özlemişim ama o günleri asla :-)

                                                       Edi / Çok mutsuzum
                                                 

Hey You !

Birkaç haftadır tuhaf bir haldeyim, gereksiz bir dinginlikle izliyorum dünyayı, hiç olmadığım kadar ciddiyim -ki en ciddi meselelerde bile on dakikayı geçmez - normalde terkedilme bir haftada, terketme acısız, hayatın anlamsızlığı bikaç saatte atlatılırken, yüzümden düşen bin parça, bi vazgeçmişlik, ışığı gitmiş gözlerimin, hayal kırıklığı da değil hayal kuruluğuna tutulmuşum, hastalığın en ağır aşamasındayım, ölmüş ölecek gibiyim bu dertten, nedenini arıyorum, bu mu acaba, yok bu değil, hah olsa olsa odur, yok o da değil, e peki nedir beni bu hale getiren derken, bir de ne göreyim, Merkür ikizler burcuna girmiş, Neptün geri hareketine başlamış, Venüs yine yerinde durmuyor, bütün suçlu gezegenlermiş, bense kendimi yedim bitirdim. Fotosentezle geçen onca günün ardından, bugün bir nefes aldım, oksijen gitti beynime, ohh bee dedim, sırrını keşfetseler big bang'in gayrı umurumda değil...valla değil..

                                             Hey you, dont help them to bury the light
                                              Don't give in without a fight.
                                                                  Hey You !

ahhhh bir bilsemm :-)

Hani Alaaddin sihirli lambasıyla gelse ve tek bir dilek hakkı verse isteyeceğim şey insanların düşüncelerini okuyabilmek olurdu, maskelerle dolaşan insanoğlunun yüzünün çırılçıplak kalması neyi değiştirirdi bilmem ama benim yegane hayalim bu. Bir gün bişey icat edecek olursam bu kesin zihin okuma cihazı olacak. Yanlış anlaşılmasın sakın, maskesiz geziyorum demek değil bu, aslında içimden neler neler söylemek isterken kendimi tutan benim içinde, söylemek istediklerine milyonlarca kilometre uzaklıktan bakıp yabancılaşan senin için de geçerli bu. Çok eğlenceli bi uğraş olacağını da düşünüyorum nedense. Zihninden geçenlerle dile dökülenler arasındaki standart sapmanın istatistik kayıtlara girmesi, beyanların yıllara göre ortalamaları, yeni bir iş alanı yaratacağı gibi bizi yeni endişelere de iter. İnsanoğlu böylesine şeffaf bir sistemde bile yanıltır mı karşısındakini dersen, bence evet, yanıltmalı da, tadı olmaz yoksa yaşananların. İçinden yükselen öfke lavını yatıştırıp, küfürler savururken, 'Yok canım ne demek hiç önemli değil, olur böyle şeyler,insanız hepimiz' cümleleri dökülen o diller var yaa o diller, kopsun demicem, yoksa dediğim gibi anlamı olmazdı.Her zaman kötü de olmazdı bu ayrıca, bazen melül melül bakan bir çift gözün dile getiremediklerini öğrenirdik, kimi zaman söylenmiş öylesine bir sözün ardında yaşananları.Şimdi de bir öngörümüz var elbet, ama tahmin müessesi de bi yere kadar yani,yorucu en başta, insan düşündüklerinin,düşüncelerinin düşündürttüklerininin teyit edilmesini istiyor.Bilimsel bir kuruluş buna onay versin hatta,ödül ceza sistemine karşıyım aslında ama neden olmasın diyorum bu defa, Kral TV Müzik ödülleri gibi bir organizasyon olsun, yılın düşüncelileri seçilsin, insanlar kendi olmaya teşvik edilsin. Ne dersin, herşey bundan daha eğlenceli olmaz mıydı sence de ?

.....??????.....

Çoktan seçmeli hayat bana göre değil, tek bir seçenek sunulmalı bana aynı zaman diliminde, yoksa bocalayıp duruyorum, olasılıklar denizinde kayboluveriyorum, herşeyi tanıma, anlama, yaşama, görme isteği, bitmek tükenmek bilmeyen bir maymun iştahlılık kavrayıveriyor benliğimi, ondan sonra gel de çık işin içinden. Tam birkaç gün önce istikrar göstereceğime and içmişken, şeytan çıkıverdi karşıma. Yemin ettim bir daha büyük konuşmayacağım, bir daha boyumdan büyük işlere kalkışmayacağım :-) Kendime verdiğim sözleri tutamayınca daha bir üzülüyorum galiba, 3 gündür ders çalışmam gereken yerde, kara kara düşünürken buluyorum kendimi, bir karar vermeliyim. İşin tuhaf yanı, herşeye bir kulp bulan babam bile sen bilirsin diyor :-) Hani nerde karşı çıkışlar, nerde dur durduğun yerde diyen ebeveynler, nerde istediğim yere giderim tripleri yapan ben, sanırım çok büyüdüm bunlar için :-) Bir yandan herşey düzene girmiş, bayıldığım bir rutine binmiş :-) diğer yandan ateş beni çağırıyor, hiç bilmediğim bir şehir, bilmediğim insanlar. Yazı tura mı oynasam, zar mı atsam, kahve falı mı baktırsam, ya da ak sakallı bir dede mi seslense bi yerlerden bak bu doğru diye, iç sesim de tarafsız değil ki, onu da dinleyemem. Ne yapsam bilmiyorum özetle..Daha önce de denedim oysa, yenildim. Olsun diyorum yine de, yine dener, yine yenilirim, belki bu sefer daha iyi yenilirim, olamaz mı ki ?

:-)