sıradan

sıradan bir yazdı
sıradan bir temmuz akşamı
akşam bültenlerinde sıradan haberler vardı
telefon çaldı
bir ses yerinden kalktı
telefona uzandı kararsız elleri
öbür ucunda ahizenin sıradan bir ses vardı
durdu evren durdu ses durdu kalp atışları
çiçekli elbisesiyle koltukta oturan o çocuk
hiçbirşey anlamadı
pencereden dışarı baktı
sonra usul usul bir dere bir nehre aktı
yağmur yağdı silmek için izini olanların
o yağmurla bir olup kendini boşluğa bıraktı

Gece

kabuslarla örülüyor günlerim
kapatmaya korkuyorum gözlerimi
sabitleyip gözümü bir noktaya
çizgilerini sayıyorum ömrümün.. hiç durmadan
duyduğum her sesle
durup yeniden çalışmaya başlıyor kalbim
gün geçtikçe azalacak sancı
gün geçtikçte daha da yakıcı
elimde bir kum saati
çevirip duruyorum sabırsızca
ne yöne akacağını şaşıran zaman
ne yöne gideceğini bilmeyen ben
akıyoruz inceden

temmuz

beynimde hissediyorum basıncı
ağlamamak için etime geçiriyorum tırnaklarımı
tiz bir çığlık yükselse bırakacak yakamı
zamanın sonu bu olsa gerek
çektiğim zehri kusamıyorum
boşlukta yüzüyor ruhum
yağmur var dışarda temmuz ortasında
dizlerimi çekip karnıma daha da küçülmek istercesine
gecelerce oturuyorum
ertesi güne.. günlere uyanıyorum
yok bir farkı
onlar da diğerleri gibi cehennem sabahı
oturuyorum gecelerce
dilimde acı bir tat
burnumda reyhan kokuları..

Uğur

ilk defa yüzüne baktı aynada
günlerden sonra
gelip oturdu bir çift ürkek göz karşısına
önce ağladı uzun uzun
sonra sustu dingin durgun
hatırladı bir yerlerden
bir ayna bir adam bir sahne
yer değiştirmişti seyircilerle oyuncu
adam oynuyordu gecenin oyununu
hatırladı aynı gözlerdi..
karşılaştığında kendiyle nasıl baktıysa adam aynaya
baktı aynı korkuyla o da..
alkışlar koptu sahneden
ve bir ayna bölündü bin parçaya
sırlar döküldü perdeden
önce topladı bütün kırıkları
önce kanattı bir bir bütün yaraları
sonra çıktı karıştı sokağın kalabalığına
sonra yaşadı o günü.. bir daha.. bir daha..

Yüzün

gittiğinden beri hep aynı zaman dilimindeyim
hiç yarın olmadı
suretin silinse de gözlerimden
sesini yitirmedim..
senden sonra esir etti beni kendine
gelişigüzel söylediğin birkaç kelime
yüzler hala yabancı oysa
kendinden bir şeyler bırakmamak için götürmüş olmalısın
seni bana anlatan o çizgileri de
yüzünü bir kez daha görebilmek için
gözlerimi rehin veririm inan bu dünyanın ellerine

98

Yelken

Niye bir yelkenli değilim
rüzgarın büyüklüğümü korkutan beni
yoksa bu yürek kaldıramaz mı
ansızın gidivermeleri
niye sarmış bu umutsuzluk çevremi
var olan niye yok gelir bana
mutluluk taşımak
daha mı zor hüzün taşımaktan
bilinmeyen limanlara..

98

Ardından

gittiğin gün
en uzun günüydü yılın
en uzun gece
en uzun bekleyiş
en uzun özlem
en uzun vazgeçiş
en uzun yalnızlık
en uzun kaybediş
kimsesiz kaldığım en uzun günüydü ömrümün
o gün anladım
kimse dokunamıyordu kimsenin yalnızlığına
ve hayat her şeyden uzun bir yok oluştu aslında

Haziran 06