Yıllar yıllar önce..

Yola çıkacağım 7 saat sonra, ilk kez bundan tam 16 yıl önce gittiğim o soğuk, kasvetli, karanlık şehre doğru. Kaldığım bir yıl boyunca katlanamadığım, her fırsatta koşarak kaçtığım bu şehre yıllar sonra ilk kez geçen yaz gitmiştim. Şehri sevememe nedenim, belki de içinde bulunduğum durumdu, yeryüzünde en çok sevdiğim insanlardan birini  kaybetmenin verdiği acıyla, tuhaf bi sis bulutunun içinde yaşıyordum. Sis hassaslaştırıyordu da garip bi biçimde, pamuklara sarsanız cam kırığı hissediyordum canımın her yanında. Herkes güzelliğinden dem vururken, ben ilk şehre indiğimde yüzümü bıçak gibi kesen soğuğunu hatırlıyorum net bi biçimde. Haksızlık etmeyeyim, bir de cuma günleri venedik pastanesinde yediğimiz vişneli pastaları.

Geçen gidişimde değişen şehir ve benim su yüzüne çıkmasından çekindiğim korkularım engel olmuştu, kokusunu almama geçmiş günlerin. Yarın bi durucam Porsuk nehrinin kenarında, o güne gidicem sonra, 16 yıl önceki çocuğa dönücem yüzümü, sonra hesaplaşıcam güneşiyle bile beni üşüten o şehirle. Ama kararlıyım, bu defa bitireceğim bu küskünlüğü, seni bile sevecek kıvama geldim be Eskişehir.