Ufuk çizgisini göremeyen insanlar mutlu olamazmış, ufuk çizgimdin sen benim, senden uzaklaşan gözlerimle rotasını kaybeden gemiler gibiyim. Bir sızı oldun hep, arada bir dinen, gün geçtikçe nefesimi kesen. Oysa çok uzun zaman geçti üzerinden. İçten içe kızdım, ama rüzgara döndüğümde yüzümü, saçlarımı dağıtan o esinti, dağıtıveriyor içimdeki öfkeyi bir anda. Gözlerinle ilk karşılaştığımda, çok tanıdık bir ışık gelip yerleşmişti gözbebeklerime, unutmamıştın ilk karşılaşmamızı, oysa sanıyordum ki dilimden dökülen sıradan bir merhaba, bir çeşit hastalıktı bu aslında, gün geçtikçe iflah olmaz bir biçimde dağıldı her yanıma...
Nisan 2004
8 yorum:
ruhunuda esir aldımı :)
Ufuk çizgisini sevmişimdir oldum olası hatta bu isimde blogum vardı.. Ve böylesi bir sevgi kapatmama neden olmuştu özünde..
Yürekte çizgi oluşunca uzun süre ufuk çizgisini hiç görmemiş-ti gözlerim..
:-)) cecilim ruhumu teslim alsa hala arıyor olmazdım sanırım diğer yarımı : -)
Bulursam bi gün dicem ki “You’re gonna keep my soul it was yours to have long ago” :-)
@MAVİ TUTKU; Bi ben değilim yani ufuk çizgisiyle sorunu olan :-)
Üzülerek çok iyi anladığımı söylemeliyim :(
Anladım ki insanın kendi gözlerinde kalmalı ufuk çizgisi, başkasının bakışlarındaysa o, hiçbişeyi göremiyor insan, mutlu da olamıyor. Ben gayrı başkasının gözlerinde aramam diyorum onu, akşam akşam büyük konuşarak:-)
almış ve esaretinden kurtulmuşta olabilirsin elbette :)
Acaba büsbütün rotasızlar mıyız bu nedenle mutsuz olmamız?
Yazdıkların gibiyim:(
cecilim, aynen öle :-)
@Nehir İda ; :( Rotasısızlıktan öte yanlış rotayı izlemek belki de :-) Ben kendi adıma hep ters yöndeydim :-)Sonra da gel mutlu olmayı iste, olur mu ? olmuyo işte :-))
Yorum Gönder