Pazar duası

Cumadan başlıyorum hayalini kurmaya, bu pazar öğlene kadar uyuycam, ohhh misler gibi, hiçbir plan yapmicam, şöle tembel tembel diye. Pazar sabahı geliyor ki ne geliş, biri arıyor ben hastanenin acil servisindeyim gel beni al, ki kendisi dayım oluyor, geçmiş olsundan önce, taksi icat edildi ama, beni napcan ki diyorum sabah 9, günlerden pazar, cep telefonum sırf siz ulaşmayın diye kapalı be canımın içi. Ama ev telefonu var bi de di mi, bu hafta fişini çekicem kesin diyip yola çıkıyorum. Bir de yolda sussa razıyım, araba kullanmama laf ediyor, ee bu otobüsün peşinden mi gitcez biz, bassana biraz, şoföre bak diye. Hastalık pek diline vurmamış diyorum sessizce, maşallah,  ne dedin diyo, yok bişi diyorum, eve bırakana kadar susmadı inan.

Bir önceki haftasonu, günlerden cumartesi kuzen aradı gel bize, bi boş bulunup tabi tabi dedim, sonra bernam aradı, anında satış tabi, onunla buluştum. Akşam tam eve girdim saat on, telefon çaldı, kardeşim, kuzende kendisi, gelsene buraya bak bu insanların biraz eğlenceye ihtiyacı var. Ben de soytarıyım ya, gidip eğlendiricem, belli ki sıkılmış yanlarında. Dedim olmaz, yarın pazar ben uyuycam, kuzen ordan sesleniyor, gel zaten satıp arkadaşınla buluştun, söyletme beni, burda dokunmayız biz sana istediğin kadar uyu, şöle bi baktım annem babamın içi geçmiş, iyi bari geliyorum dedim, ama söz verdiniz uyuycam ben istediğim kadar, ok dediler. Arabayı zaten zor park etmişim, atladım bi taksiye, evden çıkışımı gözetleyen mahalleli bakıyor şaşkın, daaa yeni geldin hayırdır nereye, basın açıklamasını daha sora yapıcam diyip ayrıldım.

Abi saat gece yarısını geçti, kuzenin 2 yaşında bir miniği var, deniz paşa, uyumadı, ben uzandım bir kanepeye, üstümde arabalarını sürüyor, topu kafama atıyor, tepeme çıkıyor iniyor, yorulmadı velet. Onu saat 1 gibi uyuttuktan sonra hadi bir film izleyelim dedik bari, fişi takmamızla prizden kıvılcım çıkması bir oldu, yandı iyi mi, neyse kısmet değil hadi uyuyalım dedik.

Sabah bir hışım uyuduğum odanın kapısı açıldı, tam döndüm, ağzıma geleni sayıcam ki, kimse yok baktığım yönde, yerde mini minnacık bişi, deniz paşa gelmiş, abbaaa abbbaa kak. Dedim len saat kaç, ne abbası, akşam babası halan o senin, annesi teyzen dedi, çocuk ablalığa layık gördü beni iyi mi. Git başımdan deniiiizzz ben uyuycam dedim, onun da sesi çıkmadı, ohh gitti dedim, 3 dk geçti, abbaaaa, odaya bakıyorum yok, pencere açıktı, sen tırman oraya saklan, perde çekik görünmüyor. Balkona açılıyor neyse ki pencere, en fazla oraya düşer, ulen eşşoğlu eşşek ne işin var orda diye sevgi gösterileriyle aldım ordan, gülüyor sıpa, abbaaa abbaaa mama, kahvaltı etcekmişiz. Git annen yapsın dedim, anne bu arada horul horul uyuyor, ben uyuycaktım ya öğlene kadar. Beni çekiştire çekiştire götürdü salona, çıkardı oyuncakları hadi oynayalım. Oynadık abi, el mahkum, öğlen uyandılar paşanın annesi ve benim kardeşim. Bir pazar günüm daha böyle katloldu işte.

Hiçbişi olmasa, bir kendini şaşırmış, cumartesi gecesi yola çıkıyor, bizim evde alıyor soluğu sabahın köründe. Sanki sığınma evi ya, gidecek yeriniz mi kalmadı kardeşim, hiç deilse hafta içi gelin.

Ama artık inanıyorum ki biri bana beddua etti, hatta büyü yaptı, evine gireme, pazarları hele uyku uyuyama diye. Başka bi açıklaması olabilir mi bunun. Diyorum anneme bi hocaya baktır bari şikayet edeceğine benden, ne kadar istesem de olmuyor bak. Bu pazar uyuycam ama, dünyayı uzaylılar da bassa, recebim ben vazgeçtim ahanda memleket senin naparsan yap da dese, Maya'lar yüzyıllar sonra uyanıp eksik kalan takvimi tamamlamaya da gelse, ben uyuycam abi bugün olmaz dicem, uyuycam.