Teşekkürler Ahmet Amca :)

Bu bir teşekkür yazısıdır sevgili okur, bugün baktım artık şart oldu dedim. Yaklaşık 3,5 aydır araba kullanıyorum, bu kısacık zaman dilimin ilk iki ayına 2 kaza sığdırdım, dolu dolu yaşamaktan kasıtları bu di mi, ben yine yanlış anlamadım. İkisinde de ben suçsuzum desem inanmazsın sevgili okur, neden çünkü acemiyim, çünkü kadınım, ama valla ben suçsuzdum. Suçum olsa inan kabul eden bir tabiatım var.

Bir gün evdeyim, ilk kazadan sonra, koridordan geçerken tv den bir ses, bi astrolog hatun anlatıyor, terazi burcuymuş, çok hızlı araba kullanırmış, ama şu aralar Merkür'ün bilmem ne hareketinden ötürü 2 ay boyunca kaza yapma riski yüksekmiş, ondan çok dikkat ediomuş. E dedim ben de teraziyim, demek ki olacağı varmış, neyse ki atlattım, çıktım bi güvenle yeniden yollara. Çok sürmedi, 2.kazayı da yaptım, hay dedim ben senin gibi gezegenin, evrenin, olasılığın. Bu araba sayesinde küfür dağarcığım da pek bi gelişti, daha doğrusu sağlam potansiyel varmış, o ortaya çıktı. İkinci kazada annem ve kardeşim de arabada, ilk ve son binişleri oldu zati, daha kimse cesaret edemiyor benle yola çıkmaya. Ettiğim küfürlerden annem şokta, yavrum sen böle değildin, ağzın bozulmuş. Nası bozulmasın e anne yaa, senin yanında yine dilimin ayarı var diemiyorum tabi.

Neyse gelelim teşekkür edilcek kısma, her hanım kızımız gibi benim de park sorunum var tabi, olmazsa olmaz zati. Paralel park denen şey ömrümü yedi. Ama arabayı aldım alalı, mahallelinin beni ne kadar sevdiğini anladım, apartmanda herkes seferber, ilk günler 3-5 kişiyle beraber park ediyorum. Geldiğimi gören çıkıyor park yerine, nasıl karşılanıyorum prensesler misali. Ben kimse beni tanımıyor derken, ne görim abi epey bi meşhurum. Apartmanın alt katında bakkal Ahmet Amca var, adam 1 senedir orda ama ben arabayı alınca tanıştım, çok büyük terbiyesizlik biliyorum, ama yolum düşmüyor napim.

Park yeri mahşer yeri, 10 dk geç gelim eve, yer yok, erken parketsem biri gelip arkaya parkediyor, sabah çık çıkabilirsen. Ahmet Amca görev edindi, beni görünce suratında gülümsemeyle çıkıyor dükkandan, geliyor yardıma, sağ yap, şimdi biraz sol, hah oldu tamam, hadi güle güle. Babam genelde o sırada suratında bi tebessümle balkondan beni izliyor oluyor, yardım etsene be adam, bak millet nasıl seferber.

Dün sabah çıktım, güzel bir kırmızı araba, tam çıkacağım yere park etmiş, azmedersem çizerim biliyorum, iniyorum, Ahmet Amcaaa, dükkandakiler;  Bugün Ahmet Amcan yok canım napcaktın. Şeyy ben çıkamıyorum da yardım isticektim. Ahmet Amcanın başka bir dükkanı daa var yan apartmanda, dediler git elemanı orda, o sana yardım etsin. Sanki adamların görevi, büyük bi yüzsüzlükle gidip çıkardım adamı dükkandan, bana yardım eder misiniz dedim. Tabi dedi, geldi, verdi talimatlarını, rahatça çıktım sonunda işe doğru yola. Ama içimden de, bi yere gitme Ahmet Amca yaaa diee söleniyorum.

Bu sabah kalktım, çıktım evden arabaya doğru yürüyorum, bi yandan bakıyorum nerelerde acaba diye, görünce derin bir nefes aldım, gazeteleri diziyor dışarda, günaydın dedim, gülümseyerek günaydın dedi. Baktım arkada yine bir araba, dedim ne güzel bi gün, yine aynı senaryo, sayesinde tabi ki rahatça süzüldüm ordan, çıktım yine bi cumartesi sabahı yola. Şimdi burdan da çok teşekkür ediyorum Ahmet Amca ya, sen olmasan hakkaten napardım ben bilmiyorum..