Düş

Suskun ve eziğim günlerdir, aylardır
belki de sayamadığım, yok saydığım zamanlardır
kandırmaya çalışırken kendimi
alabildiğine güçlü ve emin
her geçen gün biraz daha eksildim
mutlu olmamak için ikiye bölündüm durmadan
çoğaldım sanırken
un ufak ettim beni
ve öldüm anlarca sahte gülüşlerin ardında
en olmaz zamanlarda hesaplaşıyorum kendimle
heyecansız ve cansız hayat
varlığım engel önümde yaşamaya
güneş vurmuyor uzun zamandır pencereme
karanlığa açılıyor düşten bir gemi
bense eskisi kadar özleyemiyorum seni
ağlamak her şeyden zor
gözlerim terk ediyorken beni
önce bellek yitimi, ardından müthiş bir uğultu
ses verirsen bir gün bana
söyle
düş neydi
ve ne yapacağız şimdi ?

Aralık 98