Metafizik

Başlığa bakıp da metafizik anlatacağımı sanmayın, kolayıma geldi de böylesi ondan. Efenim bugün sizlere fizikten metafiziğe geçiş sürecimi anlaticim izninizle. Nerden çıktı dicek olursanız, esinlenme derim, az evvel Almanca'dan Türkçe'ye bir çeviri yapmak için debelenirken birden Almanca öğrenmeye nasıl başladığımı hatırladım. Herkes kursa bir amaçla gelmiş, öyle gerekçeler sıralıyorlar ki ben ağzım açık dinliyorum, ben bunu niye hiç düşünmediimmmm diye içten içe dertleniyorum. Bu soruya benim verdiğim yanıt çok sade oldu tabe, hobi olsun diye dedim. Peki niye başka bir dil değil de Almanca dediklerinde ise Fransızca kursundan daha ucuzdu diye yanıt verince bıraktığım ilk intiba pek hoş olmadı elbet. Ama efenim gittiğim dönem maaş alamadığım, hem de en az 3 ay, stresin içinde boğulduğum ve bir çıkış aradığım zamanlardı. Bi de dağlara vurmuştum kendimi, trekking diye kar tipi demeden doğa yürüyüşlerine katılıyordum, maaşımızı ödemeyen sayın yöneticilerimden birisi bu yoklukta maşallah iyi geziyosun, demek ki iyi para veriyoruz bile demişti de çalışma arkadaşlarım uyarmıştı, bak bizi ne hale düşürüyosun az otur demişlerdi, saygıyla anarım kendisini hep.

İş çıkışları yorgun bitkin gittiğim derslerde arada bi başımı kaldırıp hocanın yüzüne bakmam, derse katılım sağlamamam, sorduğu sorulara kısa ve benzer yanıtlar vermem nedeniyle hocam pek dertliydi, ilk sınavımda aldığım notu görene kadar gerizekalı olduğumu düşündüğüne emin olduğum amca, o günden sonra nası sevgi dolu davrandı bana anlatamam. İki yıl boyunca gittiğim bu güzide kursta, burs alıp gavur ellere gidicem diye gaza gelip harıl harıl ders çalıştıktan sonra, sertifika sınavında ikinci oldum, gidemedim bi yere.

Aradan geçen 3 yıl boyunca, bu, neden Almanca sorusunu ben de düşündüm arada bir, ilk farkettiğim şey ben amaçsızdım arkadaş, hedefim olmadığı gibi olanları da anlamıyordum. İlla bi neden mi gerekirdi, öylesine olsa olmuyo muydu. Kendimi çok sık ayrık otu gibi hissettiğim olmuştur, öyle durumlarda gözümü sabitlerim, o andan sonra karşımdaki herşey duvardır, kurs süresince kendimi böyle hissettim, insanların azmini hayranlıkla izledim. Sonra neden bilmem, birden bir ilham perisi geldi, ben okucam doyamadım okula dedim, eşşek kadar oldun artık çocuk doğur onları okula gönder dediler, yoooggg dedim, ardından işim ve okulum bir noktada birleşti, şimdi ise Almanca benim için acayip kritik bi noktada.

Bir planın parçası olarak yaşadığımı, herşeyi kendi akışına bıraksam da bırakmasam da mevcut planı uygulamaktan öteye gidemediğimi, benim -henüz- göremediğim yazılı bir biyografim olduğunu anladım inan. Benim gibi fizikten öteye bilim demeyen bi insanın geldiği nokta bu işte, eneaammm hidayete mi eriyorum yoksa ben.