Evinin kadını olmak isteyen de kim ? ve mim

Son bir kaç gündür annemin bizi terkedip torununa sevgi ve şefkat göstermek için gitmesi nedeniyle, ev kadını oldum sayın seyirciler. Gitmeden önce sıkı sıkı tembihledim, bak bu kocanı bizimle bırakma, ben kendime bakamıyorum, işten gel yemek yap uğraşamam dedim, ikna olmuş görünen babamın ertesi gece İstanbul'dan yola çıkarak tekrar eve dönmesiyle ne diceğimi bilemedim. Ha bi de bahane bulmuş iş için Mersin'e gitcekmiş, Şener Şen'in bi filmi vardı hemen o geldi aklıma, dedim helal iyi yalan valla, ama ben yemem, sıkıldın geldin kesin.
Bi yandan günün koşturmacası içinde uğraşırken, öte yandan acaba yemek yedi mi, akşama ne pişirsem, alışverişi hangi arada yapsam diye düşünmekten ne hale geliyorum yaw. Geçen akşam eve gittim yemek yapcam, anahtarımı evde unutmuş olmam münasebetiyle aradım kanboşu, kapıdan birlikte girmemizle hop gitti internetin başına, ben de mutfağa tabi. Senin yüzünden evlilikten soğudum biliyo musun dedim, güldü, çok ciddiyim ben ama dedim, bütün gün çalışıp yorgun argın gelip bi de üstüne yemek yapmak için tek başıma uğraşacağımı düşündükçe vazgeçiyorum inan dedim. Hemen kalktı geldi ne yapmamı istiyosun söyle dedi. Ha şölee ya dedim, bütün gün gezip tozup gelmişsin, üstelik üşendiğinden öğlen bişeyler hazırlayıp yememişsin bile, pes diyorum sana diye dırdır ettim. Yemeği hazırladık daha masayı doğru dürüst hazırlamamışken ve kardeşim gelmemişken bizimki geçti oturdu, napıyosun dedim şekerim, biz insan değil miyiz sence. Yine bozuldu tabe, iyi peki dedi, kardeşimi beklerken bi yandan salatayı, masayı vs. hazırladık birlikte. Takıntılıyım arkadaş, yemek birlikte yenir, bi sofra adabı vardır di mi, görüntü bi güzel olcak ki, sonra oturup tadını çıkarayım o yemeğin. Bu arada unuttuğumu sanma deep, takıntılarınız neler konulu mimini de bu şekilde cevaplandırayım istedim, kabul buyrula. Neyse yemekten sonra hoopp bizimki yine face'in başında aldı soluğu, - arkadaş sayısının beşyüze varması ve arkadaşlarımın dörtte birinin kendisinin listesinde olması nedeniyle zaten gıcık oluyorum - bulaşıkları ben makineye yerleştirirken bi ses, yardıma ihtiyacın var mı geleyim mi, otur otur dedim bunu hallederim, buna da şükür. Akşam olmuş dokuz, baktım çıkıyo kapıdan çaktırmadan, hayırdır nereye dedim, biraz yürüyüş yapıcam gelirim dedi, bana bak ben anneme benzemem, bu saatte ne yürüyüşü dedim, güldü adamcağız tabi, yok gelicem dedi, çıktı, 15 dakika sonra baktım biri süzülüyo içeri, noldu dedim koştun heralde, bu sürede pek yürünmez de. Kardeşim o arada, ya rahat bıraksana adamı, niye uğraşıp duruyosun diyo.
Dün akşam özellikle bişey söylemedim, baktım geldi yardım edeyim dedi, bravo dedim özellikle bişey demedim baktım içsellleştirebildin mi bu durumu diye. Töbe töbe, alışık değilsiniz tabi, her şeyi annen yaparsa böyle olursunuz, evlenince napcaksanız, alışın bence demesin mi. Erkeklerin yüzde 90'ı gibi kanboş da, kadını yemek, temizlik, çamaşır, ütü vb. aktiviteler için yaratılmış bir varlık olarak görüyor, çalışsa da bunları illa ki yapacak, asli görevlerinden biri hatun kısmının. Dedim şansını zorlama bence, bi daha elimi sürmem, sen hazırlarsın, yardım sözü de dikkatimden kaçmadı zaten, iyi iyi tamam sana da bişey söylenmiyo dedi.
Gerçekten şansımı fazla zorluyorum farkındayım, ama kardeşim bu işte bi terslik yok mu, bir haftada ben hayattan bezdim, üstüne bir de çocuk doğurup ona bakan hemcinslerime sesleniyorum, formülü ne bunun allahaşkına, hele bi diyiverin.
Son söz olarak, siz siz olun ebeveynlerinizle arkadaş olmayın, sınırınızı bilin, çocuklarınıza da bunu öğretin, ebeveyn otoriter olmazsa benim gibi çocuklarınız olur, benden söylemesi.