Zaman

Kelimelerin avutamadığı bi yer burası, ne kadar çok şey dinlemiş, öğrenmiş olursan ol, anlatılanlara inanmış gibi yaptığın her anın acısını delice çıkarmak istercesine üstüne geldiği, hesap sorduğu dahası dalga geçtiği bi an. Ne cennete inanıyorum ne cehenneme, yok aslında tam olarak öyle değil, cehenneme inanıyorum, birisinin hayatımın orta yerinden her kopup gidişinde. Tam da böyle bişey diyorum, tasvir edilen yanmak bundan başka bişey olabilir mi ki, sanmam. Durup durup ağlıyorum, bazen durmadan ağlıyorum. Cennete değil vaadine bile inananları kıskanıyorum, imreniyorum onlara, hatta onlardan nefret ediyorum. Mantığı ne olabilir ki bi ömrün, bilen biri açıklasın bi zahmet ya. İnsan niye doğar, niye yaşar, niye ölür, bütün olan biten kimin yararınadır, kim kazanandır bu oyunda, insan hep kaybeden olmaya mahkumken. Hayat güzel, dünya muhteşem bi yer, bak her yanda mucize, iyi hoş hepsi güzel de..niye..Herşey bitmek üzere dizayn edilmiş, eyvallah, ama zihnim niye kabul etmez bunu, bu tezat kimin için..Alışmak ve unutmak en büyük icadın be evren, her derde deva zamanın nası yaptığı bilinmez, iyileştirmese de alıştırıyor unutturuyor bütün olanları, hala güzel şeylerin varlığına dair hayaller kurdurabiliyor. Nerden mi biliyorum...öncekilerden...bu yüzden şimdi sadece zaman bir an önce geçsin diye bekliyorum.