Kabus

Geçen pazar gününden beri bir kabusun içindeyim, sadece yaşananların kötülüğünden kaynaklı değil bu, yaşadığım hiçbişey gerçekmiş gibi gelmiyor, bir kuyuya düşmüş gibiyim çıkışı çok uzakta olan. İnanılmaz mutlu olduğum bi anda, belki de bütün kaygıların zihnimden uzak olduğu o ender anların birinde, dedemin trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Onu ne kadar sevdiğimi söylememe gerek yok, herkesin yakınları kendisi için dünyanın en özel insanlarıdır eminim, onu içinde bulunduğu durumda görmeye katlanamıyorum. Bilinci yerinde değil, öylece uyuyor, bense onu gördüğüm o birkaç dakikadan sonra hiçbişey olmamış gibi hayatıma kaldığı yerden devam ediyorum. Herkesin öyle ya da böyle bu hayattan ayrılacağı gerçeğini kendime ne kadar anlatsam da yine de başıma gelince dibine kadar çuvallıyorum. Üstüne bu da yetmezmiş gibi ülkemde birbirinden beter haberlerin ortasında buluyorum kendimi kaç gündür. Toprağa verilen onlarca genç, gittikçe yükselen ırkçılık, depremde enkaz altında kalan yüzlerce insan, hayatta kalanların dramı. İyice hassaslaşan bünyeme sebep olur olmaz ağlıyorum herşeye. Hele bir de üstüne şehit haberleriyle depremi bağdaştıran ve beni insan olduğuma utandıran öyle şeyler duyuyorum ki aklım almıyor. Olur ya savaş çığırtkanları, bi gün gelir de dilediğinizce pay ederseniz yurdumun insanlarını, bir yanım kürt, bir yanım laz, bir yanım türk, bir yanım alevi, bir yanım sünni iken, nasıl ayrıştıracaksınız beni diye sormadan edemiyorum. Sadece korkuyorum..