hayat işte..daha ne olsun..

Hepimizin hayat algısı farklı elbet, ya da tek bir algı yok yaşama dair. Benim ki sürekli değişken mesela, dengesiz bir ruh halim var biraz kabul, ama öz sevgisiz değilse bu kadarına katlanılabilir değil mi ?

Bazen bir futbol maçına benzetiyorum hayatı, kendimi taca çıkmış bir top gibi hissettiğim oluyor. Oyuna girmek için bekliyorum kimi kez sabırsız, kimi kez umarsız. 

Bazen bir maket gibi düşünüyorum yaşamı, evler inşa edilmiş, arabalar, şuraya birde ağaç çizelim, bir de birkaç insan, birinin hayal gücü olduğuma inanıyorum fena halde, birinin bazen umutlu düşü, bazen acılı düşüşü.

Bazen karıncalara benzetiyorum insanoğlunu, pür telaş bi yerlere koştururken izliyorum saatlerce, birisi üzerimize bassa öleceğiz öyle birdenbire.

Bazen bir tiyatro oyunundayım, herkes öylesine ciddiye almış ki oyunu, metnin dışına çıkış yok, doğaçlama doğmamış henüz, sahne kapanırken bile kalacak bir his sonsuz.

Kimi zaman bir rüya gibi herşey, senin kadar gerçek, bazen bitmesin istiyorum uyanmayayım, bazen herşey o kadar gerçek, uyanmak istiyorum rüya olmasını dileyerek.

Bir kukla oyunu gibi kimi günler, ipler belli değil kimin elinde, çekiştiriliyorum bir yerlere, akıntıya ters gitmekten belki yoruluyorum, bırakıyorum kendimi o ellere.

Amaç mutlu olmak değil mi ki, kurgu ne olursa olsun yitirmemeliyim umudumu diyorum kendi kendime. Özlemlerim de bitecek, mutluluklar da sonsuz değil neyse ki kederlerde.

Bugünse tuhaf bir his içimde, kelebekler gibi rengarenk sanki gökyüzü, boyamış birisi erkenden, mavi değil bugün, inan değil...