Edi

                                                       
Hani denir ya keşke yine çocuk olsam, herşeyin daha güzel olduğu zamanlara dönsem, kaygısız mutlu günlere. Ben böyle düşünmüyorum nedense. İlla aykırı olucam diye değil inan, seni bilmem ama benim için, eşittir kaygısızlık değil çünkü çocukluk, çok güzel anlarımda vardı ama endişelerim de vardı, umutsuzluklarım da, hatta hüzünlerim de.Korkuyu öğrenene kadar güzeldi bence çocukluk, elini sobaya değdikten sonra geçmiş ola artık. Ben hiç öle her an mutluluktan uçulan, herşeyin tozpembe olduğu zamanlar hatırlamıyorum mesela. Zaman zaman vardı da ben mi hatırlamıyorum dediğimde oluyor hani. Sabahın köründe kalk, okula git, ödevlerini yap, akşamları erkenden uyu, annenin babanın sözünden çıkma, hava karardı sokakta kalma, sessiz gül, nasıl olacaksa o, hatta gülme, büyükler konuşurken sen konuşma, evden 15 m uzağa gitme...diyee uzar bu liste. Neresi cazip bunun allahaşkına, insan niye özler bütün bunları. Uyuz tembel bir çocukluk arkadaşım vardı bir de, aynı benim gibi, 25 senedir kopamadık birbirimizden, kardeşlerimiz oyun oynarken biz memleket meselelerini konuşurduk, düşündüm de galiba ben ondan daha uyuzdum. Çizgi filmler harikaydı kabul. Ha bir de cipsler daha mı güzeldi ne. Ama, ya o okuduğun okulları sil baştan okuma fikri, ayyy aman allahım düşünürken bile fenalık geldi, bi daha dönmek mi geriye, üstü kalsın. Ne bir yaşta kalmak istiyorum, ne de geçilen onca yolu geri dönmek. Şimdi nerden geldi bunlar aklına diyeceksin, facebook'ta bir arkadaşım paylaşmış, Susam Sokağı'ndan bir video. İzleyince film şeridi gibi geçti gözümün önünden o yıllar. Edi' yi özlemişim ama o günleri asla :-)

                                                       Edi / Çok mutsuzum