Uzun bir aranın ardından yeniden aldım elime kalemi, neden olmasın dedim, tam zamanı anlatmanın, yazarken anlamanın, yaralarını sağaltmanın. Çok güzel günler geçti, güneşli, yemşeyil, masmavi, aktım içinden dans edercesine... bir tek günü dünyaya yetecek bir anı var yaşamımın, aldım onu sıkıca koynuma. koyu karanlıklar geldi yerleşti ruhumun üzerine kimi gün, uzun sürdü uzun, beklediğimden uzun, istediğimden uzun, olması gerekenden uzun, hiçbir şey yapmak gelmedi elimden, bekledim sadece hiç beklemediğim kadar, isyan ettim sustuğum kadar, göz yaşı döktüm nehirler boyu, geçti elbet hepsi her şey gibi, ardından kum, çakıl bırakılacak hangi iz varsa bırakarak. Geldiğim yer kimi zaman koca bir boşluk oldu, kimi zaman deniz gören bir pencere, büyüdüm büyüdüm istemediğim, beklemediğim, kabıma sığmayacak kadar. İnandıklarım yanılttı kimi zaman, hep bir tereddütle yaklaştıklarım çoğalttı, sevdiklerim uzaklaştı kimi zaman, sevmek içimden bile gelmedi bazı zaman. Anlattıklarımı kimi istediği gibi anladı, kendine yonttu belki güzel olanı, kimi duymadı bile kelimenin ardındaki anlamı, bundandır kimi zaman tek kelime dökülmedi dilimden anlaşılmayacağının verdiği o keskin umarsızlıkla. Hiç eksilmediğim kadar eksildim, hırpalanmadık yeri kalmadı zihnimin, incitti kelimeler kimi kez, anladıkça karşımdakinin çığlığını, beni sıyıran  sessizliği delip geçen birer mermiye dönüştüler. Uykusuz kaldım çok, gecelerce günlerce, özledim deli gibi kesintisiz bir düşe dalmayı, bir sabah aydınlığından mahmurlukla uyanmayı, kabuslar ortak oldu o kısacık zamanlara, neden sonra bir gün sonra toplanıp gittiler uzak diyarlara. İyisiyle kötüsüyle geçti zaman, olması gerekenler oldu elbet, haddime mi evrene laf etmek, büyük planına çamur sürmek, içine düştüğüm çukuru doldurup çıkmayı başardım gibi düzlüğe, öyle bir his gelip oturdu kaç gündür içime. Hiçbir şeyi onarma çabası değil bu defa, kaybedilenler çoktan kayıp, gelecek başım gözüm üstüne.