Büyü

Efenim küsmüştüm yazıya, hayata ve aşka ve bi milyon şeye, isyankar kuzum alınca kalemi eline, bana da geldi bir heves, bir heyecan, bugün o gündür dedim. Ruhumun terapisti yazmak, okunmak ise ilacım. Kendime dışarıdan bakabildiğim yegane yer burası, ne zaman uzaklaşsam kendimden, yazıyla arama giriyor yüzyıllık mesafe.

Hayatın rengi soldu bir ara, unuttum muazzam evreni, sevdim de oysa ama yetmedi hayatla aramdaki o bağı onarmaya, fazlasına ihtiyaç var dedi ruhum, dibi gördükten sonra suyun yüzüne çıkıp nefes almış gibiyim şimdi.

Ne zaman haksızlık etsem yaşama, intikamını fena alıyor biliyorum, ne zaman bırakmasam kendimi akışa, o kendi bildiğini yapıyor, yorulduğum yanıma kar kalıyor. Bir yığın yanlış yapıyorum, bir yığın doğruyu deneyerek öğreniyorum, anladıkça oksijene tutkuyla bağlanan bir bünyem var, vazgeçemiyorum.

Her şeyi yanlış bile yapsan bazen doğruların gelip seni bulabileceğini idrak ettiğim bir yaşa geldim, bu yüzden hayatında her adımı akıllıca atmış görünen kişilerin mağrur edalarına dayanamıyorum. Bir şansa, bir kendime, bir de aşka hala çok inanıyorum.

Yaşamın olağanüstü bir rengi var, tanımlayamadığım, karşısında büyüleniyorum yine.. Saatlerin sadece geçmesini beklediğim günlerden, içinden geçerek gitmek istediğim anlar diyarına geldim. Ne çok yol katettim, ne çok sevdim, ne çok istedim.. 

İçimdeki yaşama sevinciyle dışımda akan zamanın senkronizasyonu denge denen şey, o ritmi bozmamak bütün çabam şimdilerde, biliyorum bu çabadan vazgeçtiğim gün ise daha da başka olacak her şey.