Yıllar

Efenim, yaşlandığımı hissediyorum ama öyle görüntü itibariyle değil, ruhen bildiğin yaşlanmışım gibi geliyor. Tadını alamıyorum bir sürü şeyin nicedir, stabil bir ruh hali, ne öldüren ne güldüren, ritim duygusu eksik. Çok sevimsiz bir şey lan bu.

 

Zoraki gülüyorum bazen, iyi görünmem gerektiğine dair gereksiz bir yargı var zihnimde, zoraki dediysem içim ağlamıyor, sadece susuyor. Hiç sevmedim bu hallerimi, zaman zaman kendime dışardan bakabilmek gibi bir yeti geliştirdim galiba yıllar içerisinde, dün gece bizimkilerle hava almak için dışarıya çıktığımda fark ettim. Hani yirmi yıl önce çekilen bir fotoğrafın, aynı yerde aynı kişilerle tekrarlanması gibi bir şey, ölmek üzereyim lan ben.

 

İnsanları daha az sevmekle ilgili bir şey bu belki de, daha az güvenmek, daha az inanmak, daha az anlamak.. Olup biteni kabullenmek benim korkum aslında, daha az kafa tutmak, daha çok uyum sağlamak, daha az isyan etmek, daha çok olağanlaştırmak.

 

Enerjik hallerimi özledim ben, ama bu kadarı da fazla dedirten, her boka gülebilen halimi, güneşle birlikte kendine gelen, umutlu ve keyifli beni. Salak bir mod gelip çöreklendi üstüme, bunları dile getirebiliyor olmam sona yakın olduğumun kanıtıdır diye düşünmek istiyorum. Daha geçen gün ahkam kesiyordum şapşal yağmur adama, mutluluğun tarifi gibi zor bir işe kalkışarak, aslında kendimi ikna ediyordum belki de. Ülkenin içinde bulunduğu durumun büyük bir etkisi var kuşkusuz, olan bitene tahammül edememek, saçmalıklara karşın hiçbir şey yapamamamın ağrısı, korkular..

 

Değişikliğe ihtiyacım var benim, ama ne olursa olsun değil bu defa, kaybettiğim dengeyi geri bulayım, renklerin farkına yeniden varayım... Duy beni İsa.