Kayıp Kent

Yılların geçtiğini sanıyorum, bütün takvimler öyle söylüyor, ama nasıl oluyorsa geçen zamana karşı ben hala büyüyemiyorum, birçok kez incinmiş, büyümenin alameti farikası olan o ince hüzünlü çizgilerden bi düzinesi yüzümün atlasında yer edinmişken, ruhum hala aynı toylukta. Acımasına aldırmadan denemek için yeni şeyleri kıpır kıpır. Bana ait değil bu sokaklar, bir an önce gitmeli belki de. Sessiz yerleri oldum olası sevemedim, insanlar, büyük kalabalıklar, gürültülü sokaklar, çocuk kahkaları, sokaklara kurulan pazar karmaşası, hızlı akan herşey beni çekti hep.

Şu an bulunduğum yer, kuş sesleri ve rüzgarın uğultusundan başka bir sesin olmadığı, sokaklarında insan yerine başıboş sokak köpeklerinin gezindiği, birçok insan için cennetten bir köşe güzelliğinde sayılabilecek, benim için ise terkedilmiş bir bölgeden ibaret. Sabah bir yandan çayımı yudumlarken bu sessizliğin şerefine, diğer yandan aklıma geldi birdenbire Calvino ve Görünmez Kentler. Benim gibi olmalıydı benim sokaklarımda, kendini bulamadığı için sürekli arayışta olan bir ruhu yansıtırcasına dağınık, olabildiğine hareketli, yaşamın aktığını hissettiğim, dar bir sokaktan birdenbire denize inen, mucizelerle dolu. Belki de bu toprakların kaderinde bu var, gecekonduları yıkıp kentleştiğini düşünürken planlı kondular yarattığının bile farkına varamayacak kadar kendinden uzak. Rüzgar esiyor, gelmek bilmeyen bahara inat açmış, birbirinden güzel ve beyaz vişne ağacının çiçekleri sallanıyor, penceremden bütün gördüğüm bu. İçimi bişeyler kemiriyor, olmasaydı dediğim pek birşey yok, yapsaydım dediklerim var aksine. Kendimle ilgili bazı şeyleri farkederken, yeni bi gezegen keşfetmiş gibi bir heyecan geliyor kalbim dediğim o çırpınan nesnenin olduğu yere, birdenbire anlıyorum içinde olduğum o derin sessizliği, ne olmuştu ki diyorum, ne zaman vazgeçtim ben..geç değil, değil mi hala..olmamalı..hadi uyan..