gökyüzü

Zihnime gelen bütün düşünce zerreciklerini kovuyorum büyük bir hızla, hiçliğin derin hazzına varmak istiyorum bir süre de olsa..beyaz bomboş bir düzlem geliyor sımsıkı mühürlediğim gözlerimin önüne, akıp giden yaşamla birmiş hissi veren bir duygu sarıyor her hücremi, sımsıkı sarılıyorum, kaybetmek istemiyorum bu duyguyu. Beni alıkoyan her uyaranı farketmemle bir kenara itmem bir oluyor, hiç olmak istiyorum, sadece akmak, alabildiğine coşkulu..

sürekli planlar yapmaktan yorulmuş beyin hücrelerimin festivali bu an, sadece olmaya odaklıyım, tam o anda bütün isteklerim tekleşiyor, yüzlerce şeyi yapma istediğinin altında yatan yegane amaç, bütün bu istekleri birbirinden farklı kılan özelliklerini siliyor, geriye kalan şey..tanımsız..bildiğim hiçbir dilde karşılığı yok henüz..içime alıyorum, derin bir nefesle doldururcasına ciğerlerimi.
Kendini akışa bırakmanın ne demek olduğunu yıllardır biliyor, ama o an da anlıyorum, bazı zamanlarda kılımı bile kıpırdatmak istemeyişimden farklı bu hareketsizlik hali..Hissettiklerimin hepsini aktarabileceğim bir yazım dili olsaydı eğer, anlatmak, paylaşmak gibi iyi niyetlerle başlayan bir eylem, isim vermek, kategorize etmek, sıradanlaştırmak gibi bi hal içine itebilirdi belki de bu durumu, neyse ki yok, bencilce biraz belki ama böyle olması daha iyi.
Yaşadığının farkına varmak kokularla özdeş benim için, canlı cansız herşeyin kokusunu duyumsadığım, dahası üzerinden geçen onca zamana rağmen, aynı ize bambaşka bir yolda öylesine yürürken rastladığım anlarda geliveren sebepsiz sevinçler, birer bağ herşeye tutunmama yardım eden. Farkettiğim en kötü şey bu bana dair son günlerde, gittikçe körelen yanım..attığım her adım  bağlarımın ne kadar kuvvetli olduğunu haykırırcasına gerçek üstelik..Portakal kokusu geliyor şimdi durduk yere, her tarafı biribirinden güzel renklere bürünmüş bir cümbüş yerini andırırcasına büyük bir bahçe beliriveriyor, güneşin parlaklığı gözlerimi kamaştırıyor..oysa gözlerim kapalıydı, nerdeyim ben şimdi...peki ya bu gökyüzü..