İsTaNbUl

Sabah uyanmak istemedim bi türlü, gece İstanbul'dan döndüm, gözümü bu bulutlu göğe açmak istemedim yine. Yahya Kemal demiş ya, Ankara'nın en çok İstanbul'a dönüşünü seviyorum diye, al benden de o kadar. Asık suratlı bi kadın gibi Ankara, kasvetli, karanlık, umudunu çoktan yitirmiş. Erkeklerin çoğu zaten marifetmiş gibi asık suratlı, bu sebeple bu benzetmede erkek imgesi yersiz diye düşündüm. Sahi ya ben bu yüzden gülebilen adamlara bir görüşte aşık oluyorum.
Neyse dönenim asıl mevzuya, otobüs yolculuğunun birazında çalıştım, ta ki bilgisayarımın bataryası bitene kadar, sonra uyudum günün yorgunluğuyla, bi ara gözlerim kapalı dinlendim öylece. O esnada host kardeş yanımdan geçiyomuş, üzerime örttüğüm trençkotun kolu sarkmış koltuktan koridora, önce onu düzellti, sonra üzerime örttü iyice. Yahu dedim ne güzel hizmet anlayışıdır bu, bu kadar sevimli mi görünüyorum ben uyurken, kıyamadı sanırsam eleman. Reklama gireceği için firma adı belirtmiyorum burda :P
Minik kuzumla mis gibi geçen iki günün ardından yine geldim kutuplara. Sabah sabah aldığım haberler yüzünden başımdan aşağı bi kazan kaynar su dökülmüş gibi oldu ama uyandırmaya yetmedi bu da. Acayip uyuz bi ses tonuyla insanlarla konuşarak geçti yarım günüm, günün geri kalanı için rica ediyorum seyrinde git ya. İçimden hiçbişey yapmak gelmiyor, tembelliğimin doruklarındayım, öte yandan haftaya final haftam, ders çalışmalıyım, iş desen erteleyip durduğum şeylerin artık bir dakika bile gecikmeye tahammülü yok, geçen onca yoğun günün ardından döküntüleri toparlamam lazım hazır fırsat varken.  Ama bütün bunlara rağmen süperman gelsin diye bekliyorum sanırsam, allahım benim hamurumda ne eksik bi söyler misin lütfen. Kendinden memnun olan insanlara hastayım, ben niye bi türlü yaptıklarımdan memnun değilim, niye bi de bana verilenle yetinmeyip hep şartları zorluyorum, hoş beklesem de gelen giden olmicak o da ayrı da.
Ha unutmadan bi de ev baktım gitmişken şehrime, muhteşem bi yerde, spor kompleksini gezdikten sonra evi görmeye gerek bile yok dedim, şimdilik aramızdaki tek engel o banknotlar. Gelecek yıl bu vakitler o evden yazıyor olucam bu satırları, şu saat itibariyle temennim budur. Puff yoga'ya gideyim ben en iyisi, beni bi tek o toplar.