Ben ne yaptım kader sana, mahkum ettin beni bana :)

O kadar çok birikti ki anlatacak şey, nerden başlasam bilemiyorum. Yeni bi alışkanlık geliştirmişim farkında olmadan, cümleleri yarım bırakırdım konuşurken, şimdi yazarken de bi bakıyorum harfler havada uçuşuyor. Burayı kontrol ederek yazdığım için böyle bi durumla karşılaşma olasılığınız zayıf elbet, ama uyarayım yine de.

Günün ilk saatlerinde terkedildim efendim, sevgilim filan tarafından değil, terketcek bi sevgilim bile yok, ühüü ühüü, ne diyorum ben be allah muhafaza, yakın arkadaşlarımdan S. gitti Viyana'ya, ben yine giden geminin ardından el sallayan oldum. Yine bana hasret yine bana hüsran var. Geçen hafta toplaştığımızda dedim ki ne bu len anasını satim giden gidene, ben de terketcem bi gün burayı, hem de sırf pislik olsun ardımdan birileri kalakalsın öylece diye, oha dedi yağmur adam, amma saçmaladın, niye yapcan be öyle bişeyi, ben de kaldım mal gibi burda baksana. Sora dedik ziyaretine geliriz biz de ya, gezeriz tozarız, değişiklik olur hem. Birlikte bakkala bile gitmem diye atıp tuttuğum bi adamla Viyana'ya gitcem ama hadi hayırlısı. Şimdiden gideceğimiz alışveriş merkezlerinin haritasını çıkardığına, alınacaklar listesi yaptığına ve ne yapsam da bunları delirtsem, gizemli olsam diye uğraştığına eminim. Arkadaş işte yine de, seviyo insan :P Şaka bi tarafa son 1,5-2 aydır desteği ile beni şaşırttı. Ben onun doğum gününü unuttum, yetmezmiş gibi ertesi gün ( sonradan öğrendim tabe) kendisi aradığında, sana bişi sorcaktım aslında ama tatildeyim son duymak isteyeceğim ses sensin diye aramadım dedim, güldü sadece. Doğum günü hediyesi almış bana ya, bi sürü kamuoyu yoklaması yaparak bi de, ben bu yağmur adamı sevmeye başladım sanırsam, hediye aldığı için değil ya valla.

Kargam ayın onyedisinde evleniyor, düğünlerin aranılan nikah şahidi olarak tabi ki benim şahidi. Ama kararsızım damadın mı şahidi olsam onun mu acaba diye. Allamm düğün için hazırlık yapmam lazım, alışverişe çıkmak gerek, gelin kadar olmasa da göz kamaştırmalıyım:P Hem arada kısmet filan çıkar bakarsın, ben zaten bu arkadaşlarım ne işe yarıyo anlamadım, anca kendilerine hayırları var, ayıp ya ayıp. Kırmızı giymicekmişim gelin hazretleri öle dedi, onun dışında istediğim rengi giyebilirmişim, kışkırtcam sanki insanları alla alla ya. Dedim şeytan diyo al bi beyaz elbise kuğu gibi git, olur dedi yeter ki kırmızı giyme. Alışveriş yapmayı sevmiyorum, hele de böle planlı programllı hiç, aradığını bulamıyo insan üstelik o durumda. Nasıl oturmuş bi zevkim varsa artık mağazadan girince aşık olmalıyım yoksa bi halt altmadan çıkarım, ama bunun için 10 dk yeter bana, çok bile. Saçlarımı kestirmiyorum sırf bu nikah için, ertesi gün gircem bi erkek berberi bile olsa kısaltcam ya, bi de rengini değiştircem, erkek berberinde olmas tabi o.

15 dk sonra...

Az önce misafir geldi, babamın bir arkadaşı ve eşi, çocukluğumu bilir kendisi, pek sever beni, üniversiteden mezun olduğumda işlemeli çok güzel bi mini sandık hediye etmişti, içine mektuplarımı koyup kilitledim, anahtarı nerde bilmiyorum ama, şimdi adamı görünce hatırladım iyi mi. Kaç yıldır görüşmemiştik, gel otur şöle bi yanıma dedi, ilk soru napıyosun sen bakim evlensene artık, bul birini, az kullanılmış bi adam. Valla aynen böle dedi. İkinci soru, kıs bu saçlar neee, beyazlamış mı aman allahım. E sen görmeyeli düştü bikaç ak ya, abartma ama dedim. Babam hep der ki ben akıllı mıyım ki akıllısı beni bulsun, haklıymış adam ne diimm. Birazdan yanlarına gidip son 10 yıl içinde neler yaptığımı anlatmam lazım, bitmez bu gece kızım suvebeyaz bitmez.

Neyse efenim şu aralar bi tuhafım, Heno kardeşimle ( en yakın arkadaşlarımdan biri ancak ailenin bir elemanıdır, ondan kardeşim. Babamı arayıp ben gelicem babacığım evde misiniz diye aradığında bozuluyorum abi beni sallamıyo diye, ama candır can ) pazar gününü dışarda geçirdik. Aradı bi akşam önce, ben mallaştım normal insanların yaptığı şeyleri yapmalıyım, kafamı dağıtmam lazım dedi. ( Dayısı beyin tümörünün son evrelerindeydi, bu hafta kaybettik ne yazık ki ). Bütün gün dışarda yürüdük, konuştuk, sustuk, ne söylesem bi işe yaramayacağını bildiğim zamanlardan biriydi. Ben sevdiklerimin üzülmesine de dayanamıyorum, belki de bazılarını çok sevdiğimden daha bi hassas oluyorum. Hayatın anlamına yeni bi boyut kattık o gün, varoluşumuzu sorguladık her zamankinden, sonuç kocaaaa bi soru işareti. Çözdükçe azalmıyo bu sorular onu anladım, sonra dün yolda gelirken bulutlara baktım, ama birine özellikle daldım, cennet var mıdır, varsa böyle bi boşluktan mı girilir, ölümden sonrası güzel midir diye düşündüm durdum ta ki bulutlar geceyle kaplanana dek.