bitti..
koptu fırtına,
kırıldı dal.
bitti..
söndü içimdeki son ışık,
sustu yüreğimdeki çağlayan,
düşen bir çocuk gibiyim şimdi yolda
dizleri yüzlerce kez aynı yerden kanayan..
koptu fırtına,
kırıldı dal.
bitti..
söndü içimdeki son ışık,
sustu yüreğimdeki çağlayan,
düşen bir çocuk gibiyim şimdi yolda
dizleri yüzlerce kez aynı yerden kanayan..
8 yorum:
çok güzelmiş.. bir son anların resmi...yüreğine sağlık.
teşekkürler losstime..
Hangi acı susmuş ki...
Hangi yürek yarası..
Yürekteki acı susar mı...
Umudumuz sönmesin ki...
taşıyalım yarınlara...
hem yüreğimizi,
hem acımızı,
hem de sevdamızı...
..........
Düşen bu deli çocuk gibi..
Yarası hep aynı yerden kanayan..
çok güzel...
teşekkürler...
Bütün fırtınalar, önce ve öncelikli olarak bir rüzgardır...
Rüzgar esmeyi bilmezse usul usul, fırtına olur...
Bütün fırtınalar yıkar ve bütün fırtınalar durulur... Geriye yıkıntılar kalır, bir de o yıkıntıların üzerinde fırtınadan kalma bir rüzgar...
Rüzgar hiç durur mu? Rüzgar durulur mu?
Budeliçocuk; teşekkürler..dilerim umudumuz hiç sönmesin..
Doğan Ömür; sonu fırtına da olsa durulmasın bence hiçbir rüzgar..
Belki de yürümeyi bilmiyorsun.
Belki yanlış yolda yürüyorsun.
Belki tutunduğun dallar, sağlam değil.
Belki rüzgara değil fırtınaya açıyorsun yelkenleri.
Belki ışık içinde değil de dışında sönüyor ve sen ışığı yanlış yerde arıyorsun.
Belki susturan sensin sesi, akmayı bilmeyen bir çağlayansan eğer.
Belki...
Ama sonuçta düşüyorsun ve bir çocuk gibisin...
Doğan Ömür;Kesinlikle haklısın, yürümeyi yeni öğreniyorum,yanlış olsa da kendim seçmeye başladım yolumu,artık tutunmaya değil aynı ağaçta yan yana iki dal olmaya çalışıyorum,rüzgara değil fırtınaya açıyorum yelkenlerimi dayanma gücümü görmek için,ışık sönünce içimde ya da dışımda farketmiyor,renkleri kayboluyor nesnelerin..Ne dersin çocuk kalmak lazım belki de her zaman yeniden başlayabilmek için.
Yorum Gönder