Kadınlar, erkekler ve küçük zaferler

Nerdeyse son bir haftadır her akşam ertesi gün yazmam gereken bir konu başlığı buluyor, şu bilgisayarın başına geçtiğim anda ise her şeyi unutuveriyorum. İpe sapa gelmez şeyler esasında, ne ben yazmadım diye dünya yıkılıyor, ne de yazmış olmam kendi dünyamda bir zafer kazanmama neden oluyor. Niye zafer peşine düştüğüm ise ayrı bir konu.

 

Dünya üzerinde erkeklerin egemenliklerini sürdürmelerinin ve bunca başarısızlığa imza atmalarının temel sebebi, bu bir taraflarından uydurdukları zaferler diye düşünmeye başladım. Acaba zihnine erkek beyni yerleştirilen fare gibi, benim fonksiyonlarımda da değişiklik olur mu diye, laboratuvar ortamında olmasa bile, zihinsel simülasyon yoluyla erkek gözüyle bakmaya çalışıyorum dünyaya.

 

Yok arkadaş, o denli önemli hissedemiyorum ne yaparsam yapayım. Karşımda gözlerini kısıp, uzağa bir noktaya odaklanarak, etrafındaki herkesi ona huşu içinde bakmasını isteyen, o an hayatın anlamını verecekmiş ya da tanrı bir iş yaparken ondan izin alıyormuşçasına özgüvenli erkek ırkı karşısında şuurumu yitiriyorum.

 

Derdim ne cinsiyetçilik yapmak ne de.. yok ya aslında tam olarak bu. Kadına hükmetmeye alışmış zihniyet, iş hayatında da aynı performansı göstermeye, karşısındakinin biat etmesini beklemeye başlıyor. Çalışma hayatında başarının kriterleri çoğu kez o kadar net tanımlanışken, dünya ölçeğinde yapılan hataların ve başarısızlıkların çetelesini tutma işi niye sadece meleklere havale edilmiş anlayabilmiş değilim.

 

İki cinsin birbiriyle etkileşimde olduğu yalan, sadece biri diğeri üzerinde hakimiyet kurmaya çalışıyor, stratejiler geliştiriyor, her günün sonunda kendi dünyasında küçük zaferler kazanarak ertesi günkü devrimine hazırlık yapıyor. Egemenliğiniz batsın demiş miydim...diyorum yeniden.

 

Her gün yeniden kendini kanıtlamakta olan, iyi anne, iyi eş, iyi evlat, iyi çalışan, iyi gelin, iyi hizmetçi, vs.. olmaya çalışan kadınların bu durumda suçu yok mu var elbette. Dünya nüfusunun yarısını oluşturmasına rağmen, kendini yönetmeye aday olması dünya mucizesi gibi algılanıyorsa hala, sadece sayılarda eşitiz. Dün açıklanan milletvekili adaylarının kadın "kısmı", özel ilgi gördü ekranlarda, basında.. Hala ayrıştırma, farklılaştırma, hala bu kararı verenlerin erdemli davranış sergilediği edaları...yemişim o kadın üzerinden hesaplar yapan dünyanızı.

 

Belki de her şey cinselliğin algılanışında, Freud yanılmadı ha. Kadını, sadece kendisine tatmin için yaratıldığını düşünen, dahası bunu çeşitli kaynaklarla resmileştiren -evlilik, din, toplumsal kurallar- karşısındaki için de kendisinin tatmin nesnesi olduğunu unutan, cinselliği bir çeşit cezalandırma ile eş tutan ve sokmak eylemi diline, sözlüğüne bu kadar yer etmiş, kendi varoluşundan utanan erkek çoğunluğu, bu nedenle karşısındakine saygı duymuyor, kadının kendisiyle aynı platformda yer almasını bu kadar garipsiyor, dahası tiksintiyle karışık bir korku duyuyor.

 

Şimdi diyeceksin ki başka derdin kalmadı da, kadın erkek eşitliği mi diyorsun bunca kaosun ortasında, ülke topluca delirmiş ve onurunu yitirmişken insanlık. Evet diyorum, belki de olan biten bütün her şeyin tek sebebi bu, varın çoğaltın bunun üzerinden örnekleri.