Ekmek, şarap, yoga:)

Son tatilde dünyayı yedikten sonra karar verdim diyet yapmaya, benim gibi bünye için bir ilk tabi. Yiyip yiyip kilo almayan ben birden oldum tombik bişey, her ne kadar etrafımda öyle algılanmasa da ben kendimi bi garip hissetmeye başladım. Diyet dediysem herşeyi yiyorum, sadece ekmekten vazgeçtim. Hay geçmez olaydım... O gün bugündür bi depresif ruh hali, bi ağlamaklı haller, bi melankoli. Beni ekstra mutsuz edecek yeni bir neden gelişmediğinden hayatımda, sorunun ekmek olduğuna kanaat getirdim.

Bir dal çatırdadı içimde, sebepsiz değil elbette, ama sebep ne dediklerinde verecek mantıklı bi cevabım yoktu, hala da yok.  Nedenini algılamaya çalıştım günlerce, ama her cinliği algılayan bu kafa buna basmıyor işte.

Bazen öylesine söylenen bir söz zedelenen yanınıza dokunuyor, alıp götürüyor çok eski bir anıya, nicedir ötelediğiniz birçok şeyle yüzleşmenizi sağlıyor. Buraya kadar her şey güzel, bu belki de insanın gelişimine katkıda bulunan bir durum, ama ortaya çıkanlarla baş edecek denli güçlü değilse bünye, işte o zaman sonuç benim gibi oluyor.

Ama dedim ya hepsi ekmekten.. Neyse ki alıştı bünye buna son günlerde, Yoga'ya başladım bir de, ruhumun bozulan ayarlarını o tamir ediyor ya da uyuşturuyor,  bana iyi geliyor ne bileyim işte. Vücudumun alkol ( şarap sevmem bakma başlığın öyle olduğuna ) ihtiyacı da azalıyor üstelik böyle zamanlarda, kafa hep iyi oluyo tabi neticede.

Sonra baktım aşk yok benim hayatımda, bir kez aşık olmamaya ant içmişim ya, sonra çıkarmışım hayatımın her alanından, bi ruhsuzluk sarmış, bi donukluk gelip oturmuş gözbebeklerime, ölsem yeri yane. Kaybedersem bu duyguyu geçmez ki la bundan sonraki 30 sene. Kimi filozof arkadaşlarıma göre yokmuş yeri bu yüzyılda ama, olsun denemeye değer yine de.

Son günlerde geçirdiğim bütün boktan zamanlara, her türlü olumsuzluğa rağmen, iyi olmaya karar verdim, bi de evren bana bunun için bi fırsat verirse, değmeyin keyfime.