Vazgeçtim

Efenim son günlerde meteoroloji ile öyle içli dışlı oldum ki, gökyüzüne şöle bi bakıp hava tahmini yapabilecek yetide hissediyorum kendimi. Önümüzdeki haftanın bayram olması münasebetiyle bünye yola çıkmak üzere ayarlandı malumunuz, yurdumun güney sahillerinin tadını çıkarmak üzere hazırlanmışken, balkanlardan gelen ne idüğü belirsiz hava dalgası hafif çaplı bir şoka soktu bendenizi, geçti neyse ki geçti. Son zamanlarda sadece tatile gideceğim zamanlarda diyorum, ne güzel bişeysin sen hayat.

Dün kankim yine bulduğu bir eğitim öğretim içerikli etkinlik için canıma okudu, vay efendim ben hep gereksiz aktivitelere evet dermişim de, halay çekmeye gidelim dese kabul edermişim de, burda halaydan kasıt halk oyunları kursu tabi, dedim evet eğlenmeye ihtiyacım var benim, napim göğe değmiş sertifikalarıma yeni birini eklemeye. İyi tamam senin ikna olacağın yok, ama ben tek başıma napcam oralarda, gelseydin çimlerde serilirdik, kaynatırdık derslerde vb. içerikli cümlelerden sonra kapadı telefonu, ohh dedim. Eğitimin sonu yok biliyoruz, ama yeter be kardeşim, bişeyi de bilmeyeyim.

Bu aralar çok uyumlu bi insan oldum, gerçekten, mesela ilk defa alttan almayı deniyorum, karşımdaki sinirinden delirirken sakin sakin bakıp yelelerini indirmesini izliyorum zevkle, ayy ne güzel bişimiş, normalde hayt huyt diye  bi de ben dalarım, hele ki haklıysam, eyvaahh karşımdakine. Yaşlanıyosun deme nolur, inan ki değil, vazgeçtim ben biçok şeyden ondan belki. İnsanları birşeye zorlamaktan, beklemekten, bişeylerin hemen o an da olmasını istemekten, gereksiz yere içimi karartmaktan, lüzumsuz ümitlerden -lüzumu halinde hala bir kırıntı oluyo- koşturmaktan, yola değil de gidilecek yere odaklanmaktan, vazgeçtim, hepsinden vazgeçtim.

 

Bu sabah kendi kendimi ikna ederken buldum gereksiz ümitlerden vazgeçmek için. Tek ümidim, hayatta kalma savaşı veren bir minik için şu saatlerde. Lütfen, vazgeçme sen..