Zaman

Uzun zamandır kendimle kalamadım, özledim inan, bu ne biçim laf öle deme, mesela çıkıp sinemaya güzel bir filme gitmek istiyorum, bir bahçede oturup etrafı izleyerek tek başıma bir yemek yemek, saatlerce susup güneşin altında sadece suyu ve göğü izlemek, bilmediğim bir şehre gidip sokakları keşfe çıkmak, sabahın ilk ışıklarıyla güneş huzmelerinin altında, ağaçların gölgesinde bir yolda uzun uzun yürümek, kalabalığın içinde kaybolmak, bi çocuk gülüşünde yaşamın heyecanını yeniden hatırlamak...

İnsan kendini özler mi la, ben özledim işte. Sıkıldım sürekli bi yerlere yetişmekten, planlar yapmaktan, sonu gelmez konuşmalara kulak misafiri olmaktan, anlatmaktan, birbirinin aynı günlere uyanmaktan, bu rutinden, herşeyden ama herşeyden.

Değişime ihtiyacım var, büyük bir değişime.. Pencere kenarına konulmuş bir kafeste, zorla bi manzarayı izliyorum hissi var içimde, durmaksızın renk değiştiren kalabalıkların boy gösterdiği bu ortamda. İstediğim ne başka bi şehre yerleşmek, ne başka bir insan olmak, ne bir yerlerden kaçıp kurtulma hayali, istediğim sadece zamana, kendi zamanıma hükmetmek.