Duygusala bağlama

Nicedir blogumun boynu bükük, yazmaya ne vakit bulabildim ne de heves, bugün ise, gelen yazın üzerimde yarattığı tatil hissi nedeniyle biraz tembellik yapmaya karar verdim. Daha dün gece seyahatten dönmem, bir haftadır evimi özlemem münasebetiyle bu akşam erkenden eve geçip, televizyonun karşısında uyuklayarak miskin miskin uzanmaya karar verdim, allahımm nolur eve misafir filan gönderme, ya da birinin beni göresi gelmesin, çok rica edicim.

Şimdi efenim ben pek duygusal biri değilim, ya da duygusallık diye adlandırılan bir çeşit hassasiyet bende yok, aynı şey romantizm için de geçerli, ne o öle laa. Hatta öyle zamanlar oluyo ki benim ruhumda bir erkek olduğuna dair şüpheleri vardır etrafımdaki insanların. Ağlarım, üzülürüm ve bunların zayıflık olmadığına inanırım, ama bir o kadar da hızlı toparlanırım, ee hayat seni beklemez ki, ya da beni hiç beklemiyo bilemicim.

Sosyal yaşamında oldukça rahat ve uyumlu bir tip olan ben -büyük yalan-  tamam uyumsuz olduğumda çok oluyo abartmayayım, iş hayatında oldukça katıyım, yıllar geçtikçe daha da sertleşiyo tabi tavrım, benimle çalışmak zordur kimilerine göre, kimilerine göre çok eğlenceli, ama asla kolay değil. Geçtiğimiz günlerde, birlikte çalıştığım erkek iş partnerlerimden birisi, beni benim yanımda şikayet etti efenim, sürekli onun yaptığı şeylerde kusur bulduğum için moral motivasyonunu bozduğumu, bu nedenle sürekli yanlış yaptığını, bir türlü konsantre olamadığını ve veriminin düştüğünü söyledi. Kadınlara atfedilen zayıflık, hassasiyet, duygusallıktan bende eser yok, karşımdaki alıngan çıktı. E canım kardeşim, bi ton hata yapıp sonra da asla şirin olmamı bekleme benden, işini iyi yap canımı ye ama di mii.

Bundan sonra çalışacağım insanları bir sinir dayanımı testinden geçireceğim, ağlak ve duygusallarla hayatta bir iş ilişkisine girmem hacı, bu bozulan kromozomları da bizzat yaşayarak görüyorum ya daha ne diim. Üç gün sonra dönüp, aslında hata bende, herşeyi üstleniyorum biraz daha yetki paylaşımı yapmam gerek, bundan sonra durum değişecek, hata ve aksaklıklar azalacak diyerek dönen de kendisi ama, harcadı bir kez beni neyleyim.

İşin aslı, bu olay sadece benim ne hale geldiğimi görmeme ve biraz da mutlu olmama sebep oldu. Buluttan nem kapan ben olmuşum bi canavar, hep siz mi benim psikolojimi bozcaktınız, bi de ben bozayım yaw. Üzülsem mi sevinsem mi hala pek anlam veremiyorum aslında, daha önce de hep söylediğim bişey vardı ki, yaşamımda şimdi bunu deneyimliyorum galiba. Bütün hayat yirmili yaşların heyecan ve hezeyanlarıyla geçse hayat gerçekten çekilmez olurdu, bi yerde bi sakinleşmek, bi vurdumduymaz olmak gerekiyor, yoksa kalbe zarar. Gittikçe taşlaşan kalple gurur duyulur mu deme, duyulur. Bu vardığım yer nirvana mı başka bişey mi bilmem, ama güzel bişey.

Bu hala hiçbirşeye üzülmediğim, canımın sıkılmadığı anlamına gelmiyor, elbette bende demoralize oluyorum, keyfimi kaçırabiliyor insanoğlu denen mahlukat, ama minimuma indi bu. Şimdi bu işin orta yolunu bulmaya bakıyorum, hem yumuşak kalıp hem insan nasıl üzülmez onu arayacağım, yoksa etrafımdaki herkesi kırıp dökeceğim, bi de bundan haz alıyorum ki daha fena olanı bu. Yoga sen beni değiştir dönüştür adam et, namaste.