içime sığmayan soru

Pek sevgili blog dost, sorarım sana, sen hiç sıradan bi günün  sabahında  uyanıp, daha önce hiç farketmediğin kadar bi kurgunun içinde yer aldığını düşündün mü, ya o ana kadar normal algıladığın herşeyin tepetaklak olduğunu, söylenen herşeyi bambaşka bir yönüyle algıladığını..bana tam da bunlar oldu ne içtiysem artık. Apolitikleştirilmek için seçilen pilot neslin naziçazene bireylerindenim ben de, ama mayam tutmadı demek ki, hep taraf olmak zorunda hissettim ben de, birilerinin yanında birilerinin karşısında, ama illa ki bi tarafta.

 

Son günlerde izlediğimiz oyunun senaristini kutlamak isterim öncelikle, içtenlikle, dile kolay yıllardır süre giden bir iç savaş, kırkbinlere varan ölümler.. en sonunda gelinen noktada, her iki taraf da pardon abi bi yanlış anlaşılma olmuş, biz çok iyi anlaşıyorduk aslında ama kara kedi girdi aramıza... Şaka mı bu diye bi baktım önce, sakın ha yanlış anlaşılmaya, hiç savaş yanlısı olmadım hayatım boyunca, hiçbir toprağın insan yaşamından daha değerli olduğunu düşünmedim, eşitlikten haktan yanayız, insanlar mutlu olsun istiyoruz diyerek kan dökenlerin samimiyetine de hiç inanmadım, ama ne bileyim barış dediklerinin de böyle olacağını hiç düşünmedim.

 

Bir baktım ki asıl sorulması gereken soru bir kenara atılmış, akil adamların kimler olması gerektiğini tartışır, akıl kalmayan bir yerde akil adamdan bahseder olmuşuz. İnsanları önce kelimelere, sonra kavramlara ve yavaş yavaş bilinçlerine yabancılaştırmışlardı, nasıl başlamıştı bu hikaye herkes unutmuştu galeyana gelip birbirlerini yakıp yıktıkları hızla. Bir karşılıklı nezaket, bir jestleşme trafiği, bir an kendimden şüphe ettim, zihnimin oyunları mıydı bütün bu olanlar..

 

........sahi bu çocuklar niye öldü ?