Ruhumu sevsinler

Son zamanlarda çok inişli çıkışlı ruh halleri edindim, her an farklı bir moda bürünen ruhumu izlemekten ben yoruldum inan, bi bakıyorum mutluyum sebepsiz yere, gökyüzü bildiğin cennet, bi bakıyorum üzüm salkımından düştü diye ağlıyorum. Ahh bu hormonların gözü kör olsun dicem, bütün suçu onlara da atamıyorum, abi insan her allahın günü binbir ruh haline girerse napsın bunun karşısında bilim. haleninharesi.blogspot.com, keyifle takip ettiğim bloglardan birisi, bakınız bugün gezinirken ne okudum;

Her şeyi olduğu gibi kabul etme biçimindeki ruhsal bozukluk, toplumsallığın yol açtığı şiddetli ıstırabın birey üzerinde yarattığı tahribatı azaltmak üzere, artık tamamen biyokimyasallarla tedavi edilmektedir. Sakinleştiriciler artık dünyanın en çok tavsiye edilen ilaçlarıdır ve anti-depresanlar da satış rekorları kırmaktadır. Geçici bir rahatlamaya -tüm yan etkileri ve bağımlılık yaratan özellikleriyle birlikte- çabucak ulaşırken, hepimiz gittikçe daha çok çöküyoruz.
John Zerzan, Gelecekteki İlkel

Benim bu biyokimyasallar yerine koyduğum şey yoga efenim, ne zaman ruhum daralmaya başlasa hoopp atıyorum kendimi yoga stüdyosuna, rot balans ayarlarımı yeniden yaptırarak bikaç saat insan gibi yaşamayı başarıyorum, etki maksimum doza ulaştıktan sonra bünyem yavaş yavaş eski mal moduna geri bağlanıyor. Gittikçe bünyemin daha az tepki verdiğini söyleyebilirim yine de, siz yaşlanmak diyin buna, ben armudun olgunlaşması olarak literatüre geçsin istiyorum. Yılların geçmesini, zamanın büyük bir hızla akmasını, ruhumun dinginliğe doğru her gün bir adım daha yaklaşmasını seviyorum hacı, daha önce de dediğim gibi, eğer hep yirmili yaşların hezeyanları ve  heyecanlarıyla geçseydi, hayat gerçekten çekilmez olurdu. ( Yanlız nasıl da havaya giriyorum, daha önce de belirttiğim üzere filan, çok bilimsel bi tespit yapmışım da bi de hatırlansın lütfen edaları.)

Herşeyi olduğu gibi kabul etmeyi tam olarak öğrendiğim gün dadından yinmez bir armut olacağımı garanti ediyorum, şu muhalif kimliğimden bir sıyrılmam lazım hacı, daldan düşüp üstüme birilerinin basma ihtimalini de gözönünde bulundurmak lazım elbet.

Neyse ki bunları paylaşabildiğim arkadaşlarımın sayısı hiç az değil, bir de blog da yazıyorum, yetmiyo eve gelen konu komşuya anlatıyorum, hafiflemek lazım üstadım napim. Genelde her ortamda böyle varoluşsal sıkıntılar ana temamız, keşfede keşfede bi hal olduk, yalnız işin tuhaf tarafı evlenen arkadaşlar bi hayatın anlamını çözüyor ki sormayın, son tespitim evlilik iyi bişi, bundan sonra hiiççç kimse öle bekarlık sultanlıktır filan demesin bana, eğer öyle olsa ben tencere, tava, perde hakkında konuşurdum, onlar dünya derdine düşerlerdi.

Ve son olarak demek isterim ki, biri birine ah ederse, yaşama sevincin gitsin inşallah desin, ondan sonrası zaten bildiğin kıyamet.