Evlen benle:)

Bu okuyacağınız yazı bir kayıp ilanıdır, o hassasiyetle okunsun pek rica ediyorum. Efenim pazartesi gecesi, ertesi gün mühim bi seminere katılmak üzere yola çıktım, normalde ne kadar düzen meraklısı bi insanımdır, ama tek başıma yolculuk yapacak olmanın getirdiği rahatlıkla, uçakta yanına alınmaması gereken ne kadar malzeme varsa aldım, amann almazlarsa almasınlar diye. Süzüle süzüle gittim check-in yaptırıcam, arada bi kendimi dış dünyaya kapatıyorum onu anladım, görevli arkadaş yanınızda taşınması yasak sıvılardan var mı dedi, olmaz mı hepsii dedim, lens solüsyonumunda yer aldığı poşeti çıkardım gösteriyorum. Bunları taşımanız yasak ama dedi, ya zaten az olanı aldım sorun olmamalı dedim. Hatun hımm peki derken, yan bankodan bi ses, 100 ml'den küçük olması gerekiyor şişenin boyutlarının da, içindeki miktar önemli değil dedi, öle zaten diyip yüzümü elemena döndüm ki, allamm ne dönmektir o, boynum tutulaydı kalaydım öle, bu da kim yaa diye bakakaldım. Artık nası boş baktıysam kusura bakmayın kulak misafiri oldum da o yüzden söylemek gereği duydum dedi, ben hımm öyle mi diyerek, teşekkür ederek biletimi uzatan hatuna, ayrıldım ordan. İkinci kontrolde de güzelim el kremim sorun olmasın mı, dünya tatlısı bi insan bunu çevirmem lazım ama bu defalık geçin bari dedi, öpecektim valla hatunu, sonra geçtim oturma salonuna. Havalimanında farklı bi saat işliyo bende ya, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum, etrafı inceliyorum öylece, gelip geçenlere bakarken bi de ne göreyim, benim o eleman da gelmiyo mu, aynı uçakta gitcez oleyyy, kalbim çarpmaya başladı, allaahımm bi güzellik yap lütfeenn diyen iç sesimi bi görseniz. Eleman geçti yanımdan şöle bi bakıştık, bikaç sıra önümdeki koltuklara kuruldu. İçimden evrene pozitif mesaj göndermenin binbir yolunu deniyorum, acaba yan koltukta olur mi ki, yarın ki seminere katılsa ya. O arada durumu an be an bir arkadaşıma rapor ediyorum, mesaj mesaj üstüne. Neyse uçağa bindim efenim, girişte nereye oturduğunu göremedim, boynum tutuldu bakmaktan ama, yanım boş üstelik, 15 dakika İstanbul semalarında gezinti yaptık inemedik bi türlü. Düşsek keşke ıssız bi adaya diyorum içimden, en fazla Burgazada olur belki ama olsun o da yeter. Derken aslan pilot sonunda indirdi bizi efenim, çıkarken bakınıyorum nerde bu adam acaba diye, bir de ne göreyim, en önde oturuyo büyük bi azimle, hiç de inmeye niyeti yok. İstemeye istemeye indim o uçaktan, Ertesi gün 150 kişilik bir grubun yer aldığı bir etkinlikte onu aradı gözlerim, bi sürü insan vardı etrafta, çok da yakışıklı vardı allah için ama onun ışığından bir gram bile yoktu ya, dönüşte belki görürüm diye aradı gözlerim ama nafile, ankara'ya döndüğüme üzüldüm, öyle işte. Şimdi ben 18 Haziran tarihinde 2183 sefer sayılı 23:30  Ankara-İstanbul uçağında business class 1a numaralı koltukta oturan elemanı arıyorum efenim ve burdan sesleniyorum, kimsin bilmiyorum, biraz ani olcak ama evlensene ya benle:)