Lütfen resmi olalım

Çok sevgili blogum, yine geldim sana içimi dökmeye, artık anıları anlatma kısmına geldiğime göre orta yaş bunalımda olmalıyım. Geçen gün bir telefon görüşmesi beni yıllar yıllar öncesine götürdü, okuldan yeni mezun olmuşum iş arıyorum, bi gün birisi aradı, Ankara'nın bilmem neresinde bir firma başvurum üzerine beni çağırıyor. O günlerde cv'lerimi kankim yolluyor, kimbilir nereye, kendisi yanlış adreslere yanlış şeyler gönderme konusunda o zamanlar uzman, hala öyle aslında. Diyeceksin niye kendin halletmiyosun işini, iş bölümü var efenim aramızda, kankilik kolay mı. Neyse yakın arkadaşlarımdan biriyle oturuyoruz o arada, ben tek başıma gitmek istemiyorum birlikte gitsek ya diyorum, ertesi gün soluğu firmada alıyoruz. Küçük bi ofis, bi oda bi salon yani, yurdum esnafı, adam da bilmem ne mühendisi, beğenmedim ne ofisi ne de adamı. İş görüşmesine giden benim ama, ben görüşmeyi yaptım kendisiyle, ne adamın tecrübesi kaldı sorduğum, ne niye bu işi yaptığı, aklıma ne geldiyse artık. Arkadaşım karşımda oturuyor, benim her sorumda gözleri fırlıyo yuvalarından, beğenmedim neticede, adamı dumurdan dumura itip çıktım oradan. Dışarda bi gülme krizi tuttu tabi, güle oynaya geri döndük. İşte tam da böylesi bi manzarayla karşı karşıya kaldım, tebessümle dinledim kulak misafiri olduğum diyaloğu. Seviyorum ya ben böyle insanları, huysuzluksa bu, o bile güzel:P

Gelelim bi diğer konuya, kuaförlerden şikayetçiyim efenim, son günlerde el attığım sektör bu. Yahu gittiğim kuaförde 3 eleman var, benim gidiş saati, onların çalışma düzenleri filan derken, her seferinde biri fön çekiyor. Kardeşim bu işin bi standardı olmaz mı, birinin eli diğerine nası benzemez, binbir surat şeklinde geziyorum. Yeni saçlarımla beni görüp tanımayan arkadaşlarım da oldu ayrıca, ilerlemiş miyoplarına mı bağlayayım değişimime mi bilemedim, ama güzel oldu bee, bi rahatladım ki sormayın.

Geçen akşam karşılaştığım bi durumu anlatmak istiyorum sayın blog kardeş, yıllardır tanışan, birbirleriyle sürekli iletişimde olan, ev ziyaretleri maksimumda iki aile. Diyeceksin nesi ilginç bunun, şöle ki adamlar siz diye hitap ediyolar bu kadar samimiyete rağmen, ne bir yaş farkı, ne bir statü farkı, ne bilmem ne. Yeni tanıştığım birinin bana sen demesine gıcık olurum, benden yaşça büyük insanlara da genelde siz diye hitap ederim -bikaç durum hariç -, iş ilişkilerinde kesinlikle sizli bizliyimdir, ama kardeşim özel hayatında bu ne resmiyet. Adam geçmiş yıllar sonra bile Kenan Bey diyo ya, düşündüm de ben ilk gün Kenan Bey, ikinci gün Kenan, üçüncü gün şişş Kenan, bir haftaya kalmaz naber Keno olurum. Tamam sen benim kadar abartma kardeşim ama gecenin bi körü evine gelebildiğin adama da siz deme ya. Beyefendiliği abartın dediysek bunu demedik ki, hayret bişi ya.

Dün şu muhteşem parçaya aşık oldum, dönüp dönüp dinliyorum, gözlerimi kapadığımda bulutların üstünde dans ediyo gibiyim.. Aynı hisleri paylaşır mısınız bilmem ama ses açık, gözler kapalı, zihin duru dinlemeniz şiddetle tavsiye edilir:) Bahar gelmişken ben bi gidip aşık olayım...