Dönen asla giden değildir değil mi?

Şiirlerimi yayınlamak gibi bir amacım yokken birden blog oluştururken buldum kendimi, sanatsal bir amacım yoktu bunu yaparken -şimdi var ne yalan söyleyeyim :-) ne okunmak insanlar tarafından, ne bilinmesi ruh halimin hiç görmediğim yüzlerce, tek bir birşey vardı istediğim, o okusun, o bilsin dile getiremediklerimi, o biraz daha fazla anlasın beni. Sonra gün geldi, onun bilmesi de yetmedi, içimde şiddeti artan deprem karşısında, başka yollar aradım mutlu olmak için, sanırım buldumda. Şiirlerden oluşsun istemiştim bu blog, kendimi en iyi belki de böyle anlatabilirim diye düşünmüştüm, kelimeleri orasından burasından çekiştirirek, başka başka anlamlar yükleyerek, belki bir anlam bulurdum söylediklerime.Sonra değişti işte, kurudu o kaynak, hüzünlü sözler dökülmez oldu dudaklarımdan, mutsuz mu değildim, mutsuzluğumu dile getirmeyi mi unutuyordum, mutsuzluk hızla bambaşka birşeye mi dönüşüyordu bende, bilmiyorum hala.Çok hızlı geçti zaman son aylarda ve aynı hızla akıyor ne olduğunu hiç anlamadan, ilk kez büyüdüğümü hissediyorum, bir çiçek açarken çıkardığı o devinimin seslerini hisseder mi bilmem ama ben olağanüstü bir biçimde büyüdüğümü hissediyorum bu sesler arasından.Yola çıkacağım bu akşam, bu dönüşümün başladığı yere,maviden umudum dalarken derin derin gözlerine,kendimi göreyim sularında. Zihnime format atıp,uzanırken sonsuz göğün altında,medet umacağım pusulamın bozulan ayarları için hırçın sulardan...